วันปีใหม่ตรงกับวันหยุดสุดสัปดาห์พอดี หนานจือจึงอาศัยช่วงหยุดสามวันกลับไปอันเหอสักครั้ง
เธอกำชับพ่อแม่ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าอย่าบอกคู่สามีภรรยาเฝิงฉี แต่ไม่คิดว่าพอเพิ่งเข้าหมู่บ้านก็ถูกโจวหย่าเห็นเข้า
「จือจือ?」
มือที่กำลังลากกระเป๋าเดินทางของหนานจือชะงัก เธอหันไปมอง
โจวหย่าโผล่หน้าออกมาจากที่นั่งข้างคนขับ 「กลับมาแล้วทำไมไม่บอกพวกเราสักคำล่ะ?」
ผ่านกระจกรถ หนานจือเห็นเฝิงซือเหนียนนั่งอยู่เบาะหลัง จึงยิ้มให้โจวหย่าอย่างสุภาพ 「หนูเองก็เพิ่งตัดสินใจเมื่อเช้านี้ว่าจะกลับค่ะ」
โจวหย่ายิ้มอย่างอ่อนโยน 「จือจือ ยังต้องเดินอีกไกลกว่าจะถึงตึกที่พัก ให้พวกเราไปส่งไหม」
ตอนนี้มีที่นั่งว่างแค่เบาะหลัง หนานจือไม่อยากนั่งกับเฝิงซือเหนียน จึงปฏิเสธ 「ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า หนูเดินไปเองได้ พ่อจะลงมารับหนูข้างล่างค่ะ」
「ดีเลย ป้าไม่ได้คุยกับคุณหนานมานานแล้ว」โจวหย่าไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ 「ขึ้นรถเถอะจือจือ เธอกับซือเหนียนก็ไม่ได้ได้นั่งเบาะหลังด้วยกันเหมือนเมื่อก่อนมานานแล้ว」
หนานจือถอนหายใจเงียบ ๆ โจวหย่าพูดมาถึงขนาดนี้ แถมยังเป็นผู้ใหญ่ เธอจึงไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธอีก
เฝิงซือเหนียนลงจากรถก่อน แล้วรับกระเป๋าเดินทางของเธอไปใส่ท้ายรถ
หนานจือทำท่าจะคว้ากลับมา แต่เขาเพียงเหลือบมองไปทางโจวหย่าอย่างแนบเนียน เธอจึงได้แต่ชักมือกลับ
เธอรู้สึกแม้กระทั่งอากาศตรงหน้าก็สกปรกขึ้นมา
หนานจือเปิดประตูอีกฝั่งแล้วเข้าไปนั่งชิดริมหน้าต่าง
เมื่อเห็นท่าทางของเธอ เฝิงซือเหนียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนขึ้นรถตามไปเงียบ ๆ