ตอนเจียงเจ้อเอารถไปคืน โทรศัพท์ที่วางอยู่บนคอนโซลกลางก็ดังขึ้น เขาไม่ได้ดูว่าใครโทรมา จึงกดรับไปตามสัญชาตญาณ
“ฮัลโหล สวัสดีครับ”
เมื่อเย่หรงได้ยินเสียงผู้ชายแทนที่จะเป็นเสียงลูกสาว ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นทันที
เธอขมวดคิ้วถาม “คุณ...เป็นใครกับจือจือเหรอ?”
เย่หรงเอามือปิดไมโครโฟนแล้วรีบเรียกหนานอันผิงมาหา ก่อนกระซิบว่า “แย่แล้ว คนรับสายเป็นผู้ชาย เสียงเพราะมากด้วย!”
หนานอันผิงพลันตื่นตัว รีบคว้าโทรศัพท์ไปถามเสียงดัง “พ่อหนุ่ม คุณเป็นใคร?”
เจียงเจ้อเพิ่งนึกได้ว่าหยิบโทรศัพท์ของหนานจือมา เขามองหน้าจอที่แสดงชื่อผู้โทรว่า 【แม่】 กำลังจะอธิบาย แต่กลับได้ยินเสียงหนานอันผิงเสียก่อน
“คุณอาหนานครับ ผมเอง เจียงเจ้อ รุ่นพี่ของหนานจือ คนที่พาคุณอาเดินชมมหาวิทยาลัยวันนั้นครับ”
หนานอันผิงหายโกรธเป็นปลิดทิ้ง ยิ้มแย้มทักทายเขา “อ๋อ นักศึกษาเจียงนี่เอง จือจืออยู่กับคุณหรือเปล่าตอนนี้?”
เจียงเจ้ออธิบาย “เธอลืมโทรศัพท์ไว้บนรถครับ เดี๋ยวผมเอาไปคืนให้”
หนานอันผิงยิ้มอย่างใจดีขึ้นกว่าเดิม “ดี ๆ นักศึกษาเจียง ถ้าว่างก็แวะมาบ้านเรานะ”
เจียงเจ้อไม่ได้ปฏิเสธ เพียงตอบตามมารยาท “ได้ครับ ถ้ามีโอกาสผมจะแวะไป”
หนานอันผิงวางสาย เย่หรงก็หรี่ตามองเขาอย่างสงสัย “เจียงอะไรนะ?”
พอพูดถึงเจียงเจ้อ เขาก็ยิ้มหน้าบาน “เป็นรุ่นพี่ของลูกสาวเรา ทั้งหน้าตาดี มารยาทและการพูดจายังยอดเยี่ยม น่าไว้ใจกว่าเจ้าลูกเต่าหลานเฝิงซือเหนียนเยอะ”