ตอนที่เจียงเจ้อกลับมาที่รถ หนานจือก็หลับไปแล้ว
เขาวางช่อกุหลาบที่ทำจากขนแกะไว้บนคอนโซลกลางโดยไร้เสียง ก่อนจะออกรถจากไป
ตอนที่หนานจือตื่นขึ้น หิมะข้างนอกยังคงโปรยปราย
เธอหาวหวอด ขยี้ตา สิ่งแรกที่เห็นคือช่อดอกไม้จากขนแกะนั่น
“รุ่นพี่เจียง ซื้อมาหรือคะ”
เจียงเจ้อใบหูแดงระเรื่อ สีหน้าเคอะเขินเล็กน้อย “ตอนออกมาเจอเด็กผู้ชายขายดอกไม้ เลยซื้อมาช่อนึง”
หนานจือสนใจแต่ช่อดอกไม้ ไม่ทันสังเกตความผิดปกติของเขา
“ขอดูหน่อยได้ไหมคะ”
เขาตอบอืม เธอจึงหยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย
ช่อกุหลาบขนแกะมีอยู่เก้าดอก ดูแล้วฝีมือไม่เลว
“สวยดีนะคะ”
“ให้… เธอ”
ทั้งที่แค่สองคำ แต่ตอนที่เจียงเจ้อเอ่ยกลับรู้สึกร้อนปาก ต้องฝืนพูดออกมาอย่างแข็งกระด้าง
หนานจือแปลกใจนิดหน่อย เอียงหน้ามองเขา “ให้ฉันหรอคะ”
รถวิ่งเข้าอุโมงค์ แสงสว่างก็พลันมืดลง มีเพียงแสงไฟบนผนังที่ส่องสว่าง
ด้วยเหตุนี้เธอจึงไม่ทันสังเกตเห็นว่าใบหูและลำคอครึ่งหนึ่งของเจียงเจ้อแต้มด้วยสีชมพูแล้ว
ในลำคอของเขามันฝืดแห้ง “ใช่”
น้ำเสียงของหนานจือเบิกบานขึ้น “ฉันชอบมากเลย ขอบคุณนะคะ”
เจียงเจ้อถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก หางตาโค้งน้อยๆ “เธอชอบก็ดีแล้ว”
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้ดอกไม้ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ถือมันในแบบนี้
หนานจือชอบดอกกุหลาบมากจริงๆ เพียงแต่แพ้เกสรดอกไม้ ได้แค่มองอยู่ห่างๆ
ถ้าไม่รู้ว่าเป้าหมายที่เฝิงซือเหนียนสารภาพรักที่สนามกีฬาครั้งนั้นคือไป๋เวย เธอคงอิจฉาคนที่ได้รับการสารภาพรักแบบนี้จริงๆ