หนานจือตื่นขึ้นมา ลืมตามองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวแล้ว
เธอลืมตากว้างขึ้นทันที ก่อนจะหันไปมองข้าง ๆ อย่างไม่รู้ตัว เจียงเจ้อยังนั่งอยู่ที่เดิม กำลังใช้คอมพิวเตอร์
คงกลัวจะรบกวนเธอ เขาจึงไม่เคาะคีย์บอร์ด ใช้แต่จอสัมผัส
หางตาสังเกตเห็นหนานจือยืดตัวขึ้น เขาหันมามอง แววตาเย็นชาค่อย ๆ อบอุ่นขึ้น "ตื่นแล้วเหรอ"
เบาะนั่งสบายมาก หนานจือไม่มีอาการเมื่อยล้าใด ๆ เธอหาวหวอด "ฉันหลับไปนานแค่ไหนแล้ว"
"สามชั่วโมง" เจียงเจ้อปิดคอมพิวเตอร์ "เพิ่งถึงเมืองหยุนเป่ยได้ไม่นาน"
คนขับรถรีบลงไปเปิดประตูรถให้เขา ท่าทางนอบน้อม ทำให้หนานจืออดคิดไม่ได้ว่าคนที่ผู้จัดงานเลือกมามีความทุ่มเทดีจริง ๆ
หนานจือลงจากรถ มองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวได้อย่างชัดเจน
รถจอดอยู่ในร่มไม้ เบื้องหน้าคือทางเข้าเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง ยอดเขาด้านหลังเมืองเล็กถูกปกคลุมด้วยหมอกบาง ๆ ในอากาศมีความชื้นและเย็นเล็กน้อย
หนานจือรู้สึกหนาว จึงห่อไหล่
"สถานที่จัดงานระดมทุนไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่ที่นี่เป็นหนึ่งในพื้นที่สำคัญที่ลงทุนก่อสร้าง ก็เลยแวะมาเยี่ยมชมก่อน" เจียงเจ้อยืนอยู่ข้างเธอ "ที่นี่สูงจากระดับน้ำทะเลมากกว่าเมืองหลวง อุณหภูมิเลยต่ำกว่า เอาเสื้อผ้าหนา ๆ มาด้วยหรือเปล่า"
"ไม่มีค่ะ" เธอสูดอากาศเย็นเข้าไปสองสามที ปลายจมูกเริ่มแดง
รู้อย่างนี้หาข้อมูลสภาพอากาศที่นี่ล่วงหน้าก็ดี เธอเอาแต่เสื้อผ้าฤดูใบไม้ร่วงแบบบางมา