เฉินอวี่หางช่วยหนานจือลาหยุด เธอจึงกลับอันเหอในวันรุ่งขึ้น
หนานจือกับถังหยวนนัดพบกันที่โรงเรียนมัธยมปลายอันเหอ
เดือนพฤศจิกายนเป็นฤดูดอกหอมหมื่นลี้บาน หนานจือไม่ได้กลับมาที่โรงเรียนมัธยมปลายอันเหอนานกว่าสี่เดือนแล้ว
เธอเพิ่งเดินเข้าถนนหน้าโรงเรียน ก็ได้กลิ่นหอมของดอกหอมหมื่นลี้ลอยมา
หนานจือชะลอฝีเท้า ทั้งที่จากมาไม่นาน แต่กลับรู้สึกราวกับใกล้บ้านทำให้ใจหวิว
“จือจือ!”
เสียงของถังหยวนดังมาแต่ไกล หนานจือเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเธอยืนโบกมือให้ใต้ต้นไทร
หนานจือข้อเท้าพลิก ได้แต่เดินกระเผลกเข้าไป
ถังหยวนเห็นขาเธอเจ็บ รอยยิ้มจางลง รีบวิ่งมาหาอย่างร้อนใจ
“จือจือ ขาเธอเป็นอะไร”
“เมื่อวานแข่งกีฬาแล้วพลิกน่ะ”
ผ่านไปสี่เดือน หนานจือได้พบถังหยวนอีกครั้ง จึงโอบกอดเธอเบา ๆ
“ถังหยวน ฉันคิดถึงเธอมาก”
ถังหยวนนิ่งไปครู่หนึ่ง กอดตอบเธอ “ก็แค่ไม่ได้ติดต่อกันไม่กี่เดือนเองนะ ไม่ได้ตายเสียหน่อย”
เธอปลอบด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ แต่หนานจือฟังแล้วใจหายวาบ
ฐานะทางบ้านของถังหยวนไม่ดี เธอเกิดในหมู่บ้านชนบท แม่เสียตั้งแต่ยังเด็ก ส่วนพ่อเป็นคนขี้เหล้า ทุกครั้งที่เมาก็จะทุบตีเธอ
ในหมู่บ้านมีเพียงโรงเรียนประถมที่รวมหลายชั้นเรียนไว้ด้วยกัน เธอเป็นคนที่ผลการเรียนดีที่สุดตั้งแต่เล็ก อาศัยเงินอุดหนุนจากรัฐเข้าเรียนชั้นมัธยมต้นแล้วก็อยู่ประจำ ไม่เคยกลับบ้านอีก จึงรอดพ้นจากความรุนแรงในครอบครัวของพ่อมาหลายปี