หนานจือเสียดายที่ไม่ได้ถามหนานอันผิงกับเย่หรงไว้ก่อนว่า ในเมืองอันเหอมีเขตไหนที่อนุญาตให้จุดดอกไม้ไฟได้บ้าง
ใจกลางเมืองอันเหอห้ามจุดดอกไม้ไฟ ดังนั้นบนถนนจึงมีเพียงเสียงรถราและผู้คนสัญจรไปมา ไม่มีเสียงประทัดหรือดอกไม้ไฟเลย
หนานจือนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ นอกจากจะพบว่าเจียงเจ้อขับรถคันที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนแล้ว กลิ่นภายในรถยังเหมือนกับรถเบนท์ลีย์ที่มีเลขทะเบียน 6 ตัวแปดคันก่อนอย่างไม่มีผิดเพี้ยน
เธอถามด้วยความสงสัยว่า “คุณใช้ก้านหอมปรับอากาศในรถรุ่นเดียวกับที่ผู้จัดงานระดมทุนการกุศลใช้หรือเปล่า?”
มือของเจียงเจ้อที่วางอยู่บนพวงมาลัยชะงักไป “ใช่ รุ่นเดียวกันเลย”
“ส่งลิงก์ให้ฉันได้ไหม ฉันชอบกลิ่นนี้มาก อยากเอาไปไว้ในรถพ่อ”
คราวก่อนหนานจือลืมถาม คราวนี้ในที่สุดก็มีโอกาสแล้ว
เจียงเจ้อบอกว่า “รุ่นนี้มีขายเฉพาะหน้าร้าน ถ้าคุณชอบ คราวหน้าผมเอามาให้สักสองสามอัน”
เธอยิ้มจนดวงตาโค้ง “ได้เลย ขอบคุณนะ”
หนานจือโทรหาหนานอันผิงหลายครั้ง แต่ไม่มีใครรับ แม้แต่เย่หรงก็เหมือนกัน
เธอพอจะเดาได้ว่า ทั้งคู่คงเปิดโหมดห้ามรบกวนไว้เพื่อใช้เวลาอยู่กันสองต่อสอง
หนานจือจึงให้เจียงเจ้อขับไปยังเนินเขาเตี้ย ๆ ที่ใกล้ที่สุด ที่นั่นอยู่ห่างไกลและเงียบสงบ แทบไม่มีผู้คน
หลังจอดรถแล้ว เจียงเจ้อก็หยิบดอกไม้ไฟออกมาจากท้ายรถ
หนานจือเปิดถุงดูถึงได้รู้ว่าหนานอันผิงซื้อแต่ดอกไม้ไฟแบบถือ มีเพียงไม่กี่กล่องที่เป็นดอกไม้ไฟชุดใหญ่