ผู้คนในห้องถ่ายทอดสดต่างมองจนตาค้าง ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
【ไม่ใช่แล้ว อสูรกลายพันธุ์ฟังรู้เรื่องจริง ๆ ด้วย】
【ที่ฉันตกใจกว่านั้นคือ อสูรกลายพันธุ์เอ็นดูเฉียนเฉียนมากจริง ๆ ถึงกับยกให้จริง ๆ】
【อสูรกลายพันธุ์พวกนี้คงไม่รู้สินะว่าโลกมนุษย์เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม กระเป๋าเป้ของเฉียนเฉียนใบใหญ่จะตาย ใส่ผลไม้ได้ตั้งเยอะ】
【ไม่ใช่ว่าพวกอสูรกลายพันธุ์หวงอาหารกันมากหรอกเหรอ ทำไมพวกนี้ใจป้ำจัง】
【ฉันเกิดใหม่แล้ว! เกิดใหม่กลับไปวันที่เข้าสู่แดนรกร้างวันแรก แถมยังปลุกระบบขวัญใจสัตว์ทั้งปวงขึ้นมาด้วย...】
【พรืด นี่อ่านนิยายลูกพลับมามากแค่ไหนเนี่ย แต่ก็ว่าเถอะ กลิ่นอายใช่เลย】
【แน่นอน เมื่อก่อนฉันเป็นนักเขียนลูกพลับเชียวนะ】
ชาวประเทศมังกรย่อมยินดีที่อสูรกลายพันธุ์ใจกว้างเช่นนี้
ผลไม้มีตั้งมากมาย ไม่ใช่แค่เฉียนเฉียนที่กินไม่หมด ต่อให้รวมผู้เข้าแข่งขันประเทศมังกรคนอื่น ๆ เข้าด้วยกันก็ยังกินไม่หมด
พอถึงสองทุ่ม เธอต้องส่งผลไม้บางส่วนขึ้นระบบแน่
ถ้ามีเยอะ บางทีพวกเขาเองก็อาจได้แบ่งมาสักลูก
แต่สำหรับบางคน รอยยิ้มของเฉียนเฉียนช่างขวางหูขวางตา
【ไม่จริง ประเทศมังกรโกงแน่ ๆ】
【ระบบล่ะ ทำไมไม่ลงโทษคนพวกนี้ที่ทำผิดกติกา】
【เห็นด้วย ผู้เข้าแข่งขันประเทศมังกรต้องโกงแน่ ๆ อสูรกลายพันธุ์จะเชื่องขนาดนี้ได้ยังไง】
【ประเทศมังกร ฉันขอเตือนให้พวกแกส่งวิธีโกงออกมา ทุกคนจะได้สุขสบายไปด้วยกัน ไม่งั้นอย่าหาว่าพวกเราร้องเรียน】
【เราก็เป็นคนดาวครามเหมือนกัน ทำไมมีแค่พวกคุณที่โกงได้】
ไม่รู้เพราะอะไร ในห้องถ่ายทอดสดที่เดิมยังสงบอยู่ กลับมีข้อความทำนองนี้เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ