เฉียนเฉียนไม่แม้แต่จะชะลอฝีเท้า เลือกเส้นทางหนึ่งโดยไม่ลังเล
ฮวาฮวาเดินตามข้างกายเธอแทบไม่ห่าง ห่างกันเพียงครึ่งก้าวเท่านั้น
“เหมียว?”
ฮวาฮวาเองก็สงสัยเหมือนกันว่าเฉียนเฉียนรู้เส้นทางทั้งหมดจริงหรือเปล่า
ส่วนมันน่ะไม่รู้ทางเลยสักนิด
“เฉียนเฉียนจำได้หมดเลย ทางนี้เลี้ยวซ้ายจะเจอสัตว์ประหลาด เลี้ยวขวาเป็นทางตัน ส่วนตรงไปแล้วเลี้ยวซ้ายตรงทางแยกที่สองจะเจอหีบสมบัติธรรมดา”
“แต่เราต้องกลับไปจุดเริ่มต้นก่อนนะ”
เฉียนเฉียนพูดอย่างมั่นใจ
ชาวเน็ตในห้องถ่ายทอดสดต่างสงสัยกันขึ้นมา
【มีใครเก่ง ๆ ช่วยบอกทีว่าจริงไหม?】
【หนูน้อยมั่นใจน่าดู เหมือนจะจำเส้นทางได้จริง ๆ】
【เมื่อกี้ฉันว่าง ๆ เลยลองวาดแผนที่ไว้สองสามแผ่น ตรงกับที่เฉียนเฉียนบอกเลย】
【บ้าเอ๊ย ทำไมยิ่งฟังยิ่งรู้สึกเหลือเชื่อ】
【เท่าที่ฉันจำได้ เฉียนเฉียนพูดถูกนะ เลี้ยวซ้ายตรงทางแยกที่สองมีหีบสมบัติจริง ๆ】
ภายในห้องบัญชาการของประเทศมังกร เถาหรานพยักหน้าอย่างจริงจัง
“เส้นทางถูกต้อง”
จ้าวเจี้ยนฮวามองห้องถ่ายทอดสดของเฉียนเฉียนด้วยแววตาแปลกใจ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
“ไม่คิดเลยว่าเด็กคนนี้จะความจำดีขนาดนี้”
ถ้าพูดถึงอัจฉริยะ เขาก็เคยเห็นมาไม่น้อย บางคนแสดงให้เห็นถึงความจำอันยอดเยี่ยมตั้งแต่ยังเด็ก
บางทีเฉียนเฉียนเองก็คงเป็นอัจฉริยะตัวน้อยเหมือนกัน
“พูดแล้วก็จริง ก่อนหน้านี้เฉียนเฉียนก็ความจำดีอยู่แล้ว”
อย่างเช่นที่เธอมักพูดอยู่เสมอว่าเสิ่นเจิงสอนความรู้เรื่องเอาชีวิตรอดในป่ากับเธอไว้ไม่น้อย
เสิ่นเจิงเข้าแดนรกร้างมาได้ครึ่งปีแล้ว นั่นหมายความว่าเขาสอนเรื่องพวกนี้ให้เธอช้าที่สุดตอนเธออายุสองขวบครึ่ง
ผ่านมาตั้งครึ่งปี เฉียนเฉียนยังจำได้มากขนาดนี้