【คุณพระ ช่างมีผลไม้เยอะอะไรขนาดนี้】
【ยังไม่หมดนะ นอกจากกล้วยกับแอปเปิลแล้ว ยังมีผลไม้เมืองร้อนอีกเพียบ】
【เฉียนเฉียนต้องดีใจแน่ ๆ ผลไม้พวกนี้ไม่ต้องเก็บเข้ากระเป๋า พอตกกลางคืนก็ส่งมอบได้เลย】
【ฉันมีความคิดกล้า ๆ อยู่เรื่องหนึ่ง】
【ฮิ ๆ ฉันก็มีเหมือนกัน】
【โชคดีจริง ๆ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเธอจะโชคดีแบบนี้ได้ตลอด】
【เดี๋ยวนะ ทำไมยังมีแมลงสาบที่ไม่ได้ตีให้ตายอยู่อีกล่ะ】
【แจ้งรายงานแล้ว ไม่ต้องขอบคุณ】
【ฉันก็ร้องเรียนแล้วเหมือนกัน】
ณ ศูนย์บัญชาการประเทศมังกร ทุกคนเห็นผลไม้มากมายขนาดนี้ก็รู้ทันทีว่าฝูงลิงเป็นคนเอามาให้
ยิ่งรวมกับเหยื่อที่เก็บได้ก่อนหน้านี้ในถ้ำ และเสืออีกสองตัว...
สีหน้าของเจ้าหน้าที่ทุกคนก็เผยความตื่นเต้นออกมาอย่างอดไม่ได้
ครั้งนี้เรียกได้ว่าเก็บเกี่ยวได้มหาศาล แม้แต่จ้าวเจี้ยนฮวาก็ยังข่มความยินดีในใจไว้ไม่อยู่
เขาเริ่มคำนวณแล้วว่า เนื้ออสูรขั้นหนึ่งจำนวนมหาศาลนี้จะช่วยให้คนประเทศมังกรแข็งแรงขึ้นได้มากแค่ไหน
“เสี่ยวจิน ของพวกนี้เยอะเกินไปแล้ว”
เฉียนเฉียนโบกมือ อยากให้เสี่ยวจินเอากลับไปครึ่งหนึ่ง
“ลืมแล้วเหรอว่าฤดูหนาวใกล้จะมาถึง พวกเธอก็ต้องกินเหมือนกันนะ”
เฉียนเฉียนคิดถึงพวกเสี่ยวจินอย่างจริงใจ และมองพวกมันเป็นเพื่อน
เสี่ยวจินย่อตัวลง ถึงอย่างนั้นก็ยังสูงกว่าเฉียนเฉียนอยู่มาก
มันลูบศีรษะเล็ก ๆ ฟูฟ่องของเฉียนเฉียน ดวงตากลมโตคู่นั้นทำเอามันใจละลาย
“อืม ผลไม้พวกนี้สุกเต็มที่แล้ว ต่อให้ไม่เก็บ อีกไม่กี่วันก็ร่วงลงมาเอง”