เฉียนเฉียนเหลือบมองเวลา ตอนนี้ราวตีสาม
ในห้องถ่ายทอดสดยังมีชาวเน็ตไม่น้อยเฝ้ารออยู่ พอได้ยินเสียงลิงร้อง หลายคนก็สะลึมสะลือลุกขึ้นนั่ง
【ฉันเพิ่งหลับไปเอง หรืออสูรกลายพันธุ์บุกจู่โจมแล้ว】
【ยังไม่เห็นเลย】
【มืดขนาดนี้ มองอะไรไม่เห็นสักอย่าง】
【จะรีบร้อนไปไหน รอดูอีกหน่อย เฉียนเฉียนก็เพิ่งตื่นเหมือนกัน】
ร่างกายของเฉียนเฉียนตอบสนองเร็วกว่าสมองเสียอีก สมองยังไม่ทันปลอดโปร่ง มือก็คลำไปคว้าไม้หน้าไม้ทหารที่วางอยู่ข้างกายแล้ว
แต่ไม่นาน ลิงที่ออกลาดตระเวนก็กลับมารายงาน
“พยัคฆ์ชาดมาแล้ว แต่มันไม่ได้บุกเข้ามา”
เฉียนเฉียนไม่เข้าใจ เสือตัวผู้ตัวนั้นไม่ยอมบุกเข้ามาตรง ๆ กลับหมอบนิ่งอยู่ด้านนอกป่าผลไม้
เธอหยิบกล้องส่องทางไกลขึ้นมา มองไปตามทิศที่ลิงชี้
กวาดตามองอยู่นาน กว่าจะพบเงาร่างเลือนราง
พยัคฆ์ชาดหมอบอยู่ในพุ่มไม้ ซ่อนตัวมิดชิด หากไม่สังเกตให้ดีแทบมองไม่เห็น
แววตาของมันเย็นเยียบเป็นพิเศษ แต่ไม่มีทีท่าว่าจะบุกเข้ามา
เฉียนเฉียนลดกล้องส่องทางไกลลง อดสงสัยไม่ได้ “ทำไมมันไม่เข้ามาล่ะ หรือเห็นกับดักแล้ว?”
ตลอดทั้งวัน เธอกับพวกลิงขุดกับดักไว้ไม่น้อย
ไม่คิดเลยว่าพยัคฆ์ชาดจะฉลาดขนาดนี้ ถึงกับหยุดอยู่นอกเขตกับดัก
หัวหน้าฝูงลิงร้องสั่งสมาชิกหลายครั้ง ให้จับตาดูต่อไปและอย่าออกจากเขตคุ้มกันของกับดัก
พวกลิงรับคำสั่งแล้วโหนไปมาระหว่างต้นไม้ ไม่ยอมลงพื้น
บนพื้นดิน พยัคฆ์ชาดวิ่งเร็วกว่าเสียอีก
ในห้องบัญชาการของประเทศมังกร ผู้เฒ่าเติ้งเพิ่งได้พักไม่นาน ก็ถูกลูกศิษย์ปลุกจากเตียง