เจ้าของแผงแนะนำสภาพเสื้อผ้าจบแล้วก็ขยิบตาให้สวีหลิน สีหน้าราวกับจะบอกว่าเธอเข้าใจใช่ไหม
สวีหลินเข้าใจแน่นอน ชาติก่อนเธอไม่เพียงผ่านยุคสมัยพิเศษเช่นนี้มาแล้ว ต่อมายังเคยทะลุมิติไปทำภารกิจในยุคสมัยที่คล้ายกันอีกด้วย
เธอรู้ดีว่าของที่มาจากต่างประเทศในยุคนี้ขายดีเพียงใด แต่ก็ถูกตรวจสอบอย่างเข้มงวดเช่นกัน
หากเสื้อผ้าของใครมีตัวอักษรภาษาต่างประเทศติดอยู่ ก็ยากจะอธิบายให้กระจ่าง หากถูกคนจับตามองขึ้นมาก็มีเรื่องให้ลำบากแน่
แน่นอนว่าสวีหลินไม่กลัวว่าอีกฝ่ายจะเอาเสื้อผ้าเก่าที่คนอื่นใส่แล้วมาหลอกขาย เธอมองแวบเดียวก็แยกออกว่าเสื้อผ้าชิ้นไหนใหม่หรือเก่า
อย่าถาม ถ้าถามก็ตอบว่าผู้เชี่ยวชาญสายลี้ลับมีฝีมือเหนือชั้น ไม่ใช่แค่เสื้อผ้าชิ้นเดียว ต่อให้เป็นคนคนหนึ่ง
หากมายืนอยู่ตรงหน้าสวีหลิน เธอใช้เวลาสักหน่อยก็สามารถมองอีกฝ่ายได้ทะลุปรุโปร่ง
เพียงแต่ปกติสวีหลินไม่ค่อยใช้ความสามารถนี้ เพราะการแอบล่วงรู้ความลับของคนอื่นก็ทำให้เสียบุญได้เหมือนกัน
เว้นแต่อีกฝ่ายจะยินยอมให้เธอตรวจดู จึงจะหลีกเลี่ยงความเสียหายนี้ได้
เมื่อเห็นสวีหลินยืนกรานจะซื้อ เจ้าของแผงก็ไม่เกลี้ยกล่อมต่อ ไม่มีเหตุผลอะไรให้ปฏิเสธลูกค้าที่เดินเข้ามาหาเอง
เขาเตือนไปหนึ่งประโยค ก็ถือว่าไม่ผิดต่อมโนธรรมของตัวเองแล้ว
“หนูน้อย เธอก็เห็นคุณภาพเสื้อผ้าพวกนี้แล้ว ฉันไม่ตั้งราคามั่ว ๆ ตัวนี้เสื้อฝ้าย 45 หยวน ตัวนี้ 47 หยวน ตัวนี้...”
“เสื้อกับกางเกงรวมกัน 17 ตัว ทั้งหมด 589 หยวน งั้นฉันลดเศษให้ เหลือ 580 หยวนก็พอ”
คนขายแผงข้าง ๆ ได้ยินว่าการซื้อขายครั้งนี้มีมูลค่า 589 หยวน ต่างก็มองสวีหลินด้วยแววตาร้อนแรง ว้าว คุณหนูตัวน้อยนี่รวยจริง ๆ