พนักงานขายเข้าใจดีว่าเป็นเรื่องแปลกที่คนอื่นซื้อผ้าเป็นหลา แต่สวีหลินซื้อเป็นเมตร เพราะต้องทำของตั้งมากมาย จะไม่ซื้อเป็นเมตรได้อย่างไร
ยิ่งไปกว่านั้น ภาคตะวันออกเฉียงเหนือหนาวมาก สำลียี่สิบกิโลกรัมคงไม่พอด้วยซ้ำ
แต่ตอนนี้เพิ่งเข้าสู่เดือนสองของฤดูใบไม้ผลิ ยังมีเวลาอีกกว่าครึ่งปีให้เตรียมข้าวของรับฤดูหนาว
พอใกล้ถึงช่วงอากาศหนาวแล้วค่อยเตรียมอีกระลอก เท่านี้ก็มั่นใจได้แล้ว
พนักงานขายไม่ได้โน้มน้าวให้สวีหลินซื้อของอย่างอื่นเพิ่ม แต่เสียงของเธอค่อนข้างดัง จึงดึงดูดความสนใจของคนรอบข้าง
ผู้คนอดไม่ได้ที่จะแอบมองเธอหลายครั้ง พอเห็นว่าสวีหลินเป็นเด็กสาวร่างผอมบอบบาง ต่างก็อดแสดงสีหน้าเห็นใจไม่ได้
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือนั่นเป็นสถานที่ที่หนาวมาก เด็กสาวผอมบอบบางขนาดนี้จะทนไหวหรือ
แต่จะเห็นใจก็ส่วนเห็นใจ สภาพสังคมเป็นเช่นนี้ พวกเขาเองก็ทำอะไรหรือพูดอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้
หลังซื้อผ้ากับสำลีแล้ว สวีหลินก็ไปซื้อกระติกน้ำกับของใช้อื่น ๆ ต่อ
แม้ในสเปซของเธอจะมีของพวกนี้อยู่แล้ว แต่ต่อหน้าคนอื่นก็ต้องซื้อข้าวของติดตัวไว้บ้าง จะได้ไม่เป็นที่น่าสงสัย ไม่อย่างนั้นถ้าตกไปอยู่ในสายตาคนเจตนาไม่ดีแล้วถูกตรวจสอบขึ้นมา คงอธิบายไม่ไหว
พอสวีหลินเริ่มซื้อของก็หยุดมือไม่อยู่ กระติกน้ำ แก้วน้ำ และกล่องข้าวเป็นของจำเป็นสำหรับเดินทาง ผ้าเช็ดตัวกับแปรงสีฟันก็ขาดไม่ได้
ต่อมาก็ต้องเตรียมขนมไว้กินระหว่างทาง ลูกกวาดไป่ถู่ถู่เป็นของจำเป็นสำหรับการลงไปในชนบท ส่วนน้ำตาลทรายแดงก็เป็นของมีค่าแลกเปลี่ยนได้