แม้หูชางหมิงจะคิดว่าฉินฟางสวยมาก แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะเข้าไปในห้องของผู้หญิง
หลังวางสัมภาระของฉินฟางไว้ข้างประตู เขาก็ถอยออกมายืนข้าง ๆ
เขายืนอยู่กับหานหงและจางเฉียง ห่างจากธรณีประตูตั้งไกล น้ำสกปรกนี่ไม่มีทางกระเด็นมาโดนเขาหรอก
ซูเหลียงฟังคำแก้ตัวปัดความรับผิดชอบของทั้งสามคนจบ ก็เหลือบมองหน้าหานหงทั้งสามด้วยสายตาเย็นชา
เขายังคิดว่าตัวเองถูกใครบางคนสะดุดขาอยู่ดี น่าเสียดายที่ไม่มีหลักฐาน
หานหงกับจางเฉียงตัวดี ถูกปัญญาชนรุ่นเก่าซื้อใจไปเร็วขนาดนี้ เรื่องนี้เขาขอจดไว้ก่อน
แล้วค่อย ๆ คิดบัญชีกันทีหลัง
หานหงกับจางเฉียงที่ไม่รู้ว่าซูเหลียงกำลังแค้นฝังใจ ลากหูชางหมิงเดินจากไป พวกเขาควรไปเลือกห้องของตัวเองก่อน
เมื่อเห็นทั้งสามคนจากไป ซูเหลียงก็กลัวว่าห้องที่ตัวเองเล็งไว้จะถูกแย่ง จึงไม่สนใจปลอบฉินฟาง รีบตามไปทันที
ฉินฟาง: “... (⊙ˍ⊙)?” น้อยใจจัง อยากร้องไห้แล้ว!
สุดท้ายซูเหลียงก็เจ้าเล่ห์เลือกห้องเดี่ยวที่อยู่ตรงข้ามกับห้องของฉินฟาง
มองห้องของฉินฟางจากระยะไกลเป็นร้อยเมตร เขากลับรู้สึกเหมือนมีสะพานนกกางเขนเชื่อมอยู่ระหว่างกัน
หานหงกับจางเฉียงเห็นแล้วก็กลอกตาใส่ ทั้งสองไม่ได้เลือกมากมาย เพียงเลือกห้องหนึ่งแล้วเดินเข้าไป
เมื่อเห็นทั้งห้าคนหาห้องพักกันเรียบร้อยแล้ว หูชางหมิงก็ส่ายหน้าแล้วหันกลับไปที่ไร่ งานของเขายังทำไม่เสร็จ จะเสียเวลาไม่ได้
หลังหูชางหมิงกลับไปถึงไร่ ข่าวที่ว่าปัญญาชนใหม่ทั้งห้าคนได้พักห้องเดี่ยวกันหมดก็แพร่ไปทั่ว