บทที่ 11 นี่...นี่มันชีวิตคนหรือไง?
กลอุบายทำร้ายคนที่แม่สวีเตรียมไว้ยังอยู่ในห้องนอนของพวกเขา จะเอาออกมาได้อย่างไรดี?
สมองของแม่สวีค่อย ๆ กลับมาทำงาน เธอแอบขยับร่างอ้วนท้วนของตัวเองอย่างเงียบเชียบ พ่อสวีกำลังคิดคำพูดอยู่ พอเห็นท่าทางของเธอ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา
เมื่อนึกถึงแผนที่ทั้งสองคนปรึกษากันไว้เมื่อตอนเช้า เขาก็รู้สึกโล่งใจ
จากนั้นจึงรับหน้าที่ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจให้แม่สวี แล้วพูดจาเหลวไหลไปเรื่อย
“ตอนนั้นแม่ของเจ้าให้กำเนิดเด็กคนนั้น ร่างกายเขาอ่อนแอมาก สภาพความเป็นอยู่ของพวกเราในเวลานั้นไม่มีทางเลี้ยงเด็กคนนั้นให้รอดได้
ไม่มีทางเลือก เพื่อให้เด็กมีชีวิตรอด พวกเราจึงทำได้แค่...ทำได้แค่...”
พ่อสวีฟาดฝ่ามือลงบนแก้มตัวเองอย่างแรง สีหน้าเต็มไปด้วยความเสียใจ ส่วนที่ว่าทำได้แค่ทำอะไร เขากลับไม่พูด ปล่อยให้สวีหลินคิดเอาเอง
เขายอมรับผิดไว้ก่อนดีกว่า อย่างน้อยก็หลอกเด็กสารเลวนี่ให้เชื่อไปก่อน
“ไม่ว่าจะผิดพลาดแค่ไหนก็เป็นความผิดของพวกเรา ไม่เกี่ยวกับเด็กคนนั้นเลย เจ้าอยากด่าหรืออยากตีก็มาลงที่พวกเราเถอะ
ตอนนั้นเขายังเป็นเด็ก ไม่รู้อะไรเลย เรียกได้ว่าไร้เดียงสาอย่างยิ่ง” ยิ่งพูด พ่อสวีก็ยิ่งซาบซึ้งจนร้องไห้ออกมา
ท่าทางนั้นทำเอาสวีหลินแทบอยากควักลูกตาทิ้ง ไม่คิดเลยว่าสายลับคนนี้จะแสดงเก่งขนาดนี้ ในเมื่อเขาบอกให้จัดการเขา งั้นก็จัดให้ตามนั้น
สวีหลินกระโดดลงจากเก้าอี้ แล้วพุ่งปราดไปยืนตรงหน้าพ่อสวี หมัดเล็ก ๆ ซัดลงไปท่ามกลางสายตาหวาดกลัวของเขา