ขณะที่สวีหลินวางสัมภาระลงแล้วมองไปรอบ ๆ จู่ ๆ รูม่านตาก็หดวูบ แววประหลาดใจฉายผ่านดวงตา
ฉินฟาง ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?
ขณะที่สวีหลินกำลังประหลาดใจ สายตาของฉินฟางก็จับจ้องมาที่เธอเช่นกัน ทว่าต่างจากความประหลาดใจของสวีหลิน ฉินฟางกลับมีสีหน้าเย็นชาอำมหิต
เมื่อเห็นความเกลียดชังวาบผ่านดวงตาของฉินฟาง สวีหลินก็ยิ้ม ของปลอมอย่างเธอมีสิทธิ์อะไรมาเกลียดฉัน?
แย่งชิงชีวิตของฉันไป ใช้ชีวิตสุขสบายมาหลายปี แถมยังมีหน้ามาเกลียดฉันอีก สวีหลินขอบอกว่าไม่เคยเจอคนไร้ยางอายขนาดนี้มาก่อนเลย
แต่ชาติที่แล้วฉินฟางไม่ได้ลงไปในชนบท ชาตินี้ทำไมถึงลงไปล่ะ?
หรือเป็นเพราะการเกิดใหม่ของฉันทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง?
ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีเหลือเกิน สวีหลินแอบภาวนาเงียบ ๆ ขอให้ฉินฟางได้ถูกจัดสรรไปอยู่กองผลิตเดียวกับเธอ
อยู่กองผลิตเดียวกันถึงจะจัดการเธอได้สะดวก
“พี่เหลียง ฉันกลัว” ฉินฟางพลันเก็บสีหน้าเย็นชา ซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของซูเหลียง ทำสีหน้าหวาดกลัวน้อย ๆ
ท่าทางน่าสงสารเช่นนั้นทำให้ซูเหลียงปวดใจแทบแย่ เขารีบโอบฉินฟางไว้ในอ้อมแขน แล้วมองตามสายตาของเธอไปเห็นสวีหลิน
เพียงแวบเดียว ซูเหลียงก็จำได้ว่าเด็กสาวตัวดำผอมแห้งที่ยืนอยู่ตรงข้ามเป็นใคร
ซูเหลียงไม่ได้แปลกใจที่สวีหลินมาอยู่ที่นี่ เพราะเธอลงชื่อสมัครลงไปในชนบทก่อนพวกเขาเสียอีก
เพียงแต่ความประทับใจที่เขามีต่อสวีหลินไม่ค่อยดีนัก เขาคิดว่าสวีหลินเป็นคนทำลายชีวิตสงบสุขของฉินฟาง
เมื่อมองเด็กสาวตัวเล็กน่ารักในอ้อมแขน แล้วเทียบกับอีกคน ซูเหลียงก็รู้สึกว่าสวีหลินเป็นแม่มดใจร้ายในนิทานชัด ๆ