เขาแอบชำเลืองมองเฮ่าเชิง แต่เห็นอีกฝ่ายเพียงหันข้างด้วยสีหน้าเรียบเฉย แม้แต่จะปรายตามองยังคร้านจะทำ
เมื่อมองไปทางท่านเย่อีกครั้ง ก็เห็นท่านยืนอย่างนอบน้อมอยู่ด้านหลังเมิ่งเฉิน ไม่มีท่าทีว่าจะช่วยพูดแทนเขาแม้แต่น้อย
เมิ่งเฉินมองทุกคนออก เขารู้ว่าหลายคนคิดว่าตนโหดเหี้ยม
แต่พวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเมิ่งเฉินในสนามรบเมื่อก่อนโหดเหี้ยมเพียงใด
หากหมออย่างท่านหมอหม่าตกอยู่ในมือเขา ความตายอาจเป็นการปลดปล่อยสำหรับอีกฝ่ายด้วยซ้ำ
แต่ที่นี่คือประเทศต้าเซี่ย!
เมิ่งเฉินไม่อยากใช้วิธีนองเลือด เขาจะจัดการทุกอย่างตามกฎหมายของต้าเซี่ย
“ไว้ชีวิตคุณงั้นหรือ? คุณคิดว่าสิ่งที่ทำลงไปจะได้รับการอภัยหรือไง? เอาอย่างนี้แล้วกัน ผมจะไม่ทำให้คุณลำบากใจ แค่เอาแผนการรักษากับยาที่ใช้กับพ่อผมมาให้ทุกคนดู หากมีใครสักคนบอกว่าผมไม่ควรลงโทษคุณ ผมก็จะปล่อยคุณไป คุณว่าอย่างไร?”
เมื่อท่านหมอหม่าฟังเมิ่งเฉินพูดจบ ทั้งตัวก็สั่นเทาราวกับลูกนก ใบหน้าซีดขาวเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น
เขาจะกล้าเอาแผนการรักษากับใบสั่งยาของเมิ่งฟู่กุ้ยออกมาได้อย่างไร?
ทันทีที่นำออกมา พฤติกรรมเลวร้ายที่เขาหลอกลวงผู้ป่วยและรีดไถเงินจากผู้ป่วยในโรงพยาบาลก็จะถูกเปิดโปง
แผนการรักษากับใบสั่งยาของเขาอาจหลอกคนธรรมดาได้ แต่คนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์ชั้นนำของเจียงเฉิง
เล่ห์เหลี่ยมเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขา ใครในที่นี้แค่กวาดตามองก็เห็นพิรุธได้ทันที
ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่ต้องตัดขาทั้งสองข้างของตัวเองเลย ชีวิตที่เหลือของเขาคงต้องตกอยู่ในสภาพทุกข์ทรมาน