แม้หมีหานเยว่จะเดินทางไกลนับพันลี้จากช่างไห่มาหาเขา และแม้เขาจะตอบตกลงนัดพบกับเธอแล้ว เขาก็ยังต้องไปเยี่ยมพ่อก่อน ดูว่าอาการป่วยของพ่อทรงตัวและกำลังดีขึ้นหรือไม่
มู่หรงเสวี่ยแต่งตัวเต็มยศ ก่อนจะมาถึงหน้าโรงแรม “เสวี่ยอิ่น”
เธอกับเลขานุการจางเชียนเพิ่งจะเดินเข้าไปในโรงแรม ก็ถูกบอดี้การ์ดของหมีหานเยว่ขวางไว้
“คุณผู้หญิงทั้งสอง โรงแรมถูกจองไว้ทั้งหมดแล้ว หากต้องการเข้าพัก กรุณาไปที่อื่นครับ”
คำพูดซ้ำ ๆ อย่างไร้อารมณ์ของบอดี้การ์ด ราวกับกำแพงน้ำแข็งที่ขวางอยู่ตรงหน้ามู่หรงเสวี่ย
จางเชียนกอดแฟ้มเอกสารไว้ พลางพึมพำเสียงเบา
“คุณผู้จัดการมู่หรง นี่เป็นทรัพย์สินของคุณเองนะคะ……”
มู่หรงเสวี่ยยกมือห้ามเธอ หางตาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มชวนหวั่นใจ
“ฉันไม่ถือสากับคนเฝ้าประตูหรอก”
มู่หรงเสวี่ยรู้ดีว่าตนไม่ควรขัดแย้งกับคนของหมีหานเยว่ หากทำให้ประธานกลุ่มลังเฉินอย่างหมีหานเยว่ไม่พอใจ เธอก็จะหมดโอกาสไปโดยสิ้นเชิง
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดวีแชตองค์กร แล้วโทรหาผู้จัดการใหญ่ของเสวี่ยอิ่นทันที—หลิงอวี๋!
หลิงอวี๋กำลังอยู่ในครัวหลัง คอยกำกับการเตรียมอาหารค่ำสุดหรูสำหรับเจ้านายสาวผู้จู้จี้ทุกเรื่องอย่างหมีหานเยว่ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากเจ้านายตัวเองก็รีบรับทันที
พอรู้ว่าเจ้านายถูกขวางอยู่ด้านนอก เธอก็รีบมุ่งหน้าไปยังทางเข้าโรงแรมเสวี่ยอิ่น
เธอไม่กล้าล่วงเกินหญิงใหญ่ลึกลับที่เพิ่งเข้าพัก เพราะอีกฝ่ายจ่ายเงินถึงสามเท่าเพื่อให้โรงแรมที่เธอดูแลมีผลประกอบการที่ดี