ปลายสายเงียบคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“คราวนี้ไปต้าเซี่ย นายคงไม่ได้ไปมือเปล่าหรอกใช่ไหม? องค์กรมีภารกิจให้นายอีกอย่าง ไปจับตัวผู้หญิงคนหนึ่งมา!”
“เธอเป็นประธานบริษัทกลุ่มฉางชิง ชื่อมู่หรงเสวี่ย จับตัวเธอได้แล้วติดต่อฉัน ฉันจะบอกอีกทีว่าต้องส่งตัวไปที่ไหน!”
ขณะนี้อิ่งซ่อนตัวอยู่ในเรือยนต์ลำหนึ่ง พลางรายงานสถานการณ์ต่อองค์กรของตน
คุยกันได้เพียงครึ่งทาง เขาก็สัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันเฉียบคมจากตัวเมิ่งเฉิน จึงรู้ว่าเมิ่งเฉินตามมาทันแล้ว
เขารีบยุติการรายงาน สตาร์ตเรือแล้วหนีไปตามลำน้ำอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อเห็นเมิ่งเฉินตามมาถึงฝั่ง เขาก็รู้สึกหวาดหวั่นอยู่ในใจ
โชคดีที่ความรอบคอบระมัดระวังซึ่งเป็นนิสัยของเขาช่วยให้รอดชีวิตมาได้
ที่แท้แล้ว ตามปกติเขาไม่เคยปิดทางหนีของตัวเองจนหมด
หลังมาถึงท่าเรือ นอกจากเรือที่ใช้ซ่อนตัวแล้ว เขาก็ทำลายเรือยนต์ทุกลำจนเสียหาย
ไม่ว่าใครจะตามมาถึงที่นี่ เขาก็จะมีเวลามากพอสำหรับหลบหนี
วิธีการเช่นนี้ช่วยชีวิตเขาไว้ไม่ใช่ครั้งเดียว
ที่ท่าเรือชานเมืองฝั่งตะวันออก เมิ่งเฉินปั่นจักรยานสีเหลืองพุ่งมาราวกับเสือชีตาห์ พอหยุดรถได้ เขาก็จับกลิ่นน้ำมันเบนซินและกลิ่นควันดินปืนเจือโลหะที่ตกค้างอยู่ในอากาศได้อย่างเฉียบไว
ลมแม่น้ำพัดแรงจนตาข่ายจับปลาส่งเสียงสะบัดดังพรึ่บพรับ
ขณะที่เขากำลังใช้พลังปราณค้นหาที่ซ่อนของมือสังหาร “อิ่ง” จู่ ๆ เรือยนต์ลำหนึ่งก็ส่งเสียงระเบิดดังสนั่น
จากนั้นเรือยนต์ลำนั้นก็แล่นออกจากท่าเรือด้วยความเร็วสูงสุด ภายใต้ฝีมือการบังคับอันช่ำชองของอิ่ง มุ่งหนีไปเต็มกำลังจนคลื่นเย็นเยียบกระเซ็นเป็นประกายสะท้อนแสงจันทร์