ทุกคนมองเมิ่งเฉินที่เตี้ยกว่าพวกตนอยู่ครึ่งศีรษะ ราวกับกำลังมองคนโง่เขลาอย่างไรอย่างนั้น
ต้องเผชิญหน้ากับคนจำนวนมาก แถมทุกคนยังเป็นนักฝึกยุทธ์ร่างกายกำยำแข็งแรง พวกเขาไม่รู้เลยว่ายามรักษาความปลอดภัยตัวเล็ก ๆ คนนี้เอาความมั่นใจมาจากไหน
พอได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับภรรยา ทุกคนก็คิดว่าคนตรงหน้าสติไม่สมประกอบ ต่างหมดความสนใจที่จะสั่งสอนเขาแล้วแยกย้ายกันไปฝึกวิชาต่อ
“ไอ้หนู เลิกเสแสร้งได้แล้ว! เมียแกยังเตือนแกแล้ว ยังไม่รีบไสหัวไปอีกเหรอ? ถ้ายังไม่ไป ฉันจะอัดแกเดี๋ยวนี้แหละ!”
ชายร่างใหญ่พูดพลางแกว่งกำปั้นข่มขู่
แต่เมิ่งเฉินกลับทำราวกับไม่ได้ยิน เดินตรงไปกลางลานประลองยุทธ์ แล้วตบสัญญาลงบนโต๊ะดังเพียะ
“ท่านเจ้าสำนักเว่ย ผมมีทางเลือกให้คุณสองทาง”
เขากวาดสายตามองทั่วลาน น้ำเสียงเรียบนิ่ง
“หนึ่ง คืนเงินเดี๋ยวนี้ สอง ผมจะอัดคุณจนกว่าจะยอมคืนเงิน”
คำพูดของเขาทำให้ทุกคนในที่นั้นหัวเราะลั่น
ในที่สุดเว่ยเจิ้นหนานก็วางถ้วยชาลง แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตา
“ปากกล้านัก! ในเมื่อแกไม่ฟังคำเตือน ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”
“คนมา! อัดมันสักยก แล้วโยนออกไป!”
สิ้นเสียง ชายร่างกำยำหลายคนก็กรูกันเข้ามา หมายจะจัดการเมิ่งเฉิน
“ตู๊ด!”
เสียงวางสายของเมิ่งเฉินประหนึ่งกระบองฟาดลงบนหัวมู่หรงเสวี่ย ทำเอาเธอแทบโกรธจนเป็นลม
ครึ่งวินาทีต่อมา เธอก็ได้สติ ไม่ว่าจะโกรธแค่ไหนก็ต้องช่วยเมิ่งเฉินออกมาก่อน พูดอย่างไรก็เป็นเพราะเธอ สุดท้ายเมิ่งเฉินถึงถูกส่งไปทวงหนี้ที่สำนักมวยเจียงเฉิง