“ได้ ฉันรู้แล้ว จะพาคนไปเดี๋ยวนี้ นายรออยู่ที่นั่น อย่าหุนหันพลันแล่นอีกล่ะ”
พี่จวินพูดจบก็วางสาย
ท่านชายเหลยวางสายแล้วราวกับพบที่พึ่ง หลังตรงขึ้นมาทันที เขาเชิดคางใส่เมิ่งเฉินแล้วพูดอย่างกร่างว่า
“ไอ้หนุ่ม รอรับความตายได้เลย! พี่จวินกำลังมา เขาเป็นหัวหน้าตำรวจประจำพื้นที่นี้ ถึงตอนนั้นแกได้เจอดีแน่!”
เมิ่งเฉินยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับ “พี่จวิน” ที่ท่านชายเหลยพูดถึงไม่มีค่าให้ใส่ใจในสายตาเขา
ราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาเลยสักนิด
เมิ่งเฉินมองท่านชายเหลยเหมือนมองคนโง่แล้วพูดว่า
“คนของนายกำลังมา ระหว่างนี้ฉันขอไปจัดการเรื่องเข้าทำงานก่อน”
คำพูดของเขาฟังราวกับคนที่ท่านชายเหลยเรียกมาไม่ใช่คนที่จะมาจัดการเขา
พูดจบ เขาก็หันไปยิ้มให้หัวหน้าเกอแล้วกล่าวว่า
“หัวหน้าเกอ ตอนนี้เราไปจัดการเรื่องเข้าทำงานกันเถอะ”
“โครม!”
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นถึงกับพูดไม่ออก
ตอนนี้ทุกคน รวมทั้งมู่หรงเสวี่ย เกาเยวียนเยวียน และเอ้อเปียวจื่อ ต่างก็คิดว่าเมิ่งเฉินเป็นคนโง่เต็มขั้น
โง่ถึงขนาดที่ตำรวจจะมาจับตัวอยู่แล้ว ยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและขอเข้าทำงานอีก!
“พี่เมิ่ง พี่ไม่เหมาะกับงานนี้หรอก ไปหางานที่อื่นเถอะ!”
เกาเยวียนเยวียนทนเห็นเมิ่งเฉินถูกคนจากสถานีตำรวจพาตัวไปไม่ได้ เธอคิดว่าเขาทำแบบนี้เพราะอยากแสดงตัวเป็นฮีโร่
มู่หรงเสวี่ยเองก็ทนเห็นเมิ่งเฉินถูกตำรวจพาตัวไปไม่ได้เช่นกัน
เธอจึงพูดขึ้นอีกครั้ง
“เอ่อ...คุณ ถ้าคุณไม่มีธุระอะไร ฉันยอมรับคุณเข้าทำงานเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่บริษัทของเราก็ได้”