"ซู่!"
เครื่องบินโดยสารสีเทาเงินลำหนึ่งทะยานขึ้นจากพื้นดิน ข้างหน้าต่างมีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ เสื้อผ้าของเขาซีดจนสีเพี้ยนไปแล้ว
เขาอยากมองผ่านกระจกเครื่องบินไปยังที่ที่เหล่าน้องชายของเขาอยู่อีกครั้ง แต่สถานที่นั้นกลับยิ่งห่างไกลออกไปเรื่อย ๆ จนพร่ามัวลงทุกที
"ดูนั่นสิ ข้างหลังนั่นอะไร?"
ผู้โดยสารที่ดูเหมือนบล็อกเกอร์คนหนึ่งพบจุดแสงเย็นเฉียบหลายจุดบนท้องฟ้าอันไกลโพ้นจากกล้องถ่ายวิดีโอของตัวเอง
เสียงอุทานของเขาดึงดูดความสนใจของผู้โดยสารคนอื่น ๆ ทุกคนมองไปตามทิศทางที่เขาชี้ จุดสีเงินแปดจุดเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
"ไม่นะ! เครื่องบินรบ!"
ผู้โดยสารที่หลงใหลเรื่องทหารคนหนึ่งตะโกนออกมาอย่างตกใจ
เมิ่งเฉินเงยหน้ามอง เครื่องบินรบที่บินมาจากระยะไกลต้องบินมาเพื่อเขาแน่นอน ต้องเป็นพวกน้องชายที่มาส่งเขาอย่างแน่นอน
ในขณะที่รู้สึกชื่นใจ เขาก็อดด่าในใจไม่ได้
"ไอ้พวกเด็กดื้อ กล้าเอาเครื่องบินรบรุ่นเจี้ยน-99 ที่เพิ่งพัฒนาเสร็จออกมาบินได้ยังไง รอดูฉันจัดการพวกแกก่อนเถอะ!"
แต่ทันใดนั้นเขาก็ยิ้มอย่างขมขื่น
ตอนนี้เขาไม่ใช่ราชาหมาป่าของพวกเขาอีกต่อไปแล้ว เขาออกจากรังหมาป่าไปแล้ว เขาไม่มีอำนาจที่จะไปสั่งพวกหมาป่าน้อยเหล่านี้ได้อีกแล้ว
เจี้ยน-99 เริ่มใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
เครื่องบินรบแปดลำล้อมเครื่องบินโดยสารพลเรือนธรรมดาลำนี้ไว้ในเวลาไม่นาน
"ไม่นะ! เป็นไปไม่ได้! เครื่องบินรบพวกนี้ล้อมเครื่องบินโดยสารที่พวกเรานั่งมาไว้หมดแบบนี้ ไม่ใช่ว่ามีผู้ก่อการร้ายบนเครื่องบินลำนี้ของเราหรอกใช่ไหม?"
ผู้โดยสารที่คิดว่าตัวเองมีความรู้สูงคนหนึ่งตะโกนด้วยความตกใจ
ผู้โดยสารที่หลงใหลเรื่องทหารปฏิเสธทันที
"ไม่เหมือน! ฉันว่ามันเหมือนเครื่องบินรบพวกนี้กำลังคุ้มกันพวกเรามากกว่า!"
"เป็นไปได้ยังไง? เครื่องบินลำนี้ของพวกเราก็เป็นแค่เครื่องบินโดยสารพลเรือนธรรมดาที่สุด จะมีเครื่องบินรบที่ล้ำสมัยขนาดนี้มาคุ้มกันพวกเราได้ยังไง?"
"ที่เครื่องบินรบพวกนี้มาคุ้มกันพวกเราได้ มีเพียงความเป็นไปได้เดียว คือบนเครื่องบินของพวกเรามีบุคคลสำคัญอย่างมหาศาลนั่งอยู่ด้วย!"
คำพูดของคนที่หลงใหลเรื่องทหารกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนขึ้นมาทันที พวกเขาต่างมองหน้ากันไปมา อยากจะหาบุคคลสำคัญคนนั้นให้เจอจากคนธรรมดา ๆ เหล่านี้
เมิ่งเฉินยิ้มขมขื่นในใจ เขาไม่คิดว่าคนที่หลงใหลเรื่องทหารคนนั้นจะเดาถูกไปครึ่งหนึ่งจริง ๆ
ถึงแม้ตอนนี้เขาจะไม่ใช่บุคคลสำคัญอะไร แต่ในอดีต เขาเคยเป็นผู้ที่พิชิตดินแดนของชนเผ่าหมาป่าได้ เคยเป็นผู้ที่ทำให้สามสิบสองประเทศหวาดกลัว
ผู้บริหารระดับสูงของสามสิบสองประเทศศัตรู แค่ได้ยินชื่อเสียวฟากตัวเขา ยังไม่มีใครไม่ใจสั่นเทา
แน่นอน ผู้บริหารระดับสูงของประเทศที่สนิทสนมกับเขา ต่างก็เป็นมิตรกับเขามาก
เครื่องบินรบแปดลำบินวนรอบเครื่องบินโดยสารพลเรือนธรรมดา ๆ ที่ไม่สะดุดตาลำนี้อย่างเข้าอกเข้าใจกัน
คนที่สังเกตดี ๆ จะพบว่า ทุกครั้งที่เครื่องบินรบลำหนึ่งบินมาถึงหน้าต่างที่เมิ่งเฉินนั่งอยู่ มันจะหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่งโดยไม่รู้ตัว
หมาป่าป่า! หมาป่าพิษ! หมาป่าวิญญาณ! หมาป่าร่าเริง! ......
เหล่าน้องชายที่มีฉายาหมาป่าเป็นรหัสเรียกผุดขึ้นมาตรงหน้าเมิ่งเฉินทีละคน
"เสียวฟาก - ท่านคือราชาหมาป่าของพวกเราตลอดกาล!"
บนเครื่องบินรบรุ่นเจี้ยน-99 ทุกลำ จะมีน้องชายคนหนึ่งส่งสัญญาณคำสั่งการรบแบบนี้ให้เขา
เมิ่งเฉินที่สีหน้าเย็นชามาตลอด เริ่มมีน้ำตาคลอหน่วย
เขาจำใจส่งสัญญาณคำสั่งการรบออกไป
"ไอ้พวกหมาป่าน้อย เชื่อฟังคำสั่งของพ่อ แล้ว! ทันที! กลับรัง!"
เขาส่งข้อความนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อให้พวกน้องชายในเครื่องบินรบมองเห็นข้อความที่เขาส่งออกไปได้อย่างชัดเจน!
พวกน้องชายเมื่อเห็นคำสั่งของเมิ่งเฉินแล้ว ต่างก็ตอบกลับโดยไม่รู้ตัวทีละคน
เครื่องบินรบแต่ละลำเอียงปีกสองครั้งติดต่อกัน
นี่คือคำสั่งการรบพิเศษของพวกเขา - กลับรัง!
ในตอนนี้ พวกน้องชายบนเครื่องบินรบเหล่านี้ ราวกับได้รับคำสั่งการรบที่เมิ่งเฉินสั่งให้พวกเขาอีกครั้ง ในสภาพที่อาลัยอาวรณ์ พวกเขาก็หันหัวเครื่องบิน บินไปยังที่ไกล ๆ ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ
ในตอนนี้ ผู้โดยสารทุกคนบนเครื่องบินต่างภูมิใจที่ประเทศต้าเซี่ยของพวกเขามีเครื่องบินรบที่ล้ำสมัยขนาดนี้ ต่างก็อุ่นใจที่มีทหารกลุ่มหนึ่งที่ทุ่มเทอย่างเงียบ ๆ แบบนี้
แต่ทว่ามีสาวสวยสดใสคนหนึ่งที่มองเห็นทุกการเคลื่อนไหวของเมิ่งเฉินจนหมด
เธอชื่อเกาเยวียนเยวียน เป็นนักศึกษาที่เพิ่งเรียนจบ เที่ยวบินนี้เธอจะไปเยี่ยมพี่สาวของเธอ
พี่สาวเกาเยี่ยน หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยก็แต่งงานไปอยู่ที่ตระกูลมู่หรง เศรษฐีแห่งเมืองเจียงเฉิง เกาเยวียนเยวียนมาเยี่ยมพี่สาวครั้งนี้มีจุดประสงค์สองอย่าง
1: คิดถึงพี่สาวที่แต่งงานไปสามปีแล้วจริง ๆ
2: เธอคิดว่าจะหางานทำที่บริษัทของครอบครัวพี่สาว จะได้แก้ปัญหาเรื่องไม่มีงานทำไปด้วย แล้วก็ได้เห็นหน้าพี่สาวของตัวเองตลอดเวลาไปด้วย
นักศึกษาที่เพิ่งก้าวออกจากรั้วมหาวิทยาลัยมองทุกอย่างสดใสงดงามไปหมด นักศึกษาโดยทั่วไปจะมีความชื่นชมและปรารถนาต่อเครื่องแบบทหารสีเขียว
โดยเฉพาะนักศึกษาหญิงหลายคน ยิ่งหลงใหลเครื่องแบบทหารสีเขียวเป็นอย่างมาก
เกาเยวียนเยวียนผู้ช่างสังเกต พอรู้ว่าเมิ่งเฉินเป็นทหาร พอเห็นว่ามีเครื่องบินรบมากมายขนาดนี้มาส่งเขา เธอก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความอยากรู้อยากใจต่อเมิ่งเฉินที่ดูธรรมดา ๆ คนนี้ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
"ลุงคะ หนูขอเปลี่ยนที่นั่งกับลุงได้ไหมคะ"
เกาเยวียนเยวียนลุกขึ้นเดินมาที่ข้างที่นั่งของเมิ่งเฉิน แล้วถามชายวัยกลางคนที่นั่งติดกับเมิ่งเฉินด้วยเสียงเบา
ชายวัยกลางคนเป็นคนหัวล้านเกลี้ยงเกลาเป็นมัน บนคออ้วน ๆ มีสร้อยคอทองคำเส้นใหญ่ห้อยอยู่
หน้าดำคล้ำ ประกอบกับสร้อยคอทองคำเส้นใหญ่ที่คอ มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกเศรษฐีใหม่แท้ ๆ
ร่างกายอ้วนท้วนประกอบกับการแต่งตัวแบบเศรษฐีใหม่ ทำให้รู้สึกอึดอัดใจมาก
ถ้าเกาเยวียนเยวียนไม่ได้อยากรู้อยากเห็นเมิ่งเฉินจริง ๆ เธอคงไม่ยอมแม้แต่จะไปยุ่งกับเศรษฐีใหม่คนนี้
เศรษฐีใหม่เห็นสาวสวยสดใสคนหนึ่งมาทักทายตัวเอง ก็แสดงสีหน้าภาคภูมิใจออกมาทันที
เขาทำท่าหยิบสร้อยคอทองคำเส้นใหญ่ที่คอไปมา มองเกาเยวียนเยวียนด้วยสายตาลามก แล้วพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจสุดขีด
"สวย ๆ เรียกอะไรว่าลุงล่ะ เรียกพี่ที่รักสิ พี่จะรับปากอะไรก็ได้ทั้งนั้น!"
"แผล็บ!"
ใบหน้าของเกาเยวียนเยวียนแดงระเรื่อ
เธอจะมองไม่ออกได้ยังไงว่าเศรษฐีใหม่ตรงหน้าหมายถึงเรื่องอะไร?
เธอมองเศรษฐีใหม่ที่หมายมั่นปั้นมือไม่ดี แล้วพูดประชดประชันออกมา
"เขาเป็นพี่ชายของหนู หนูอยากจะเปลี่ยนที่นั่งกับลุงเพื่อจะได้นั่งติดกับพี่ชายของหนู!"
เกาเยวียนเยวียนพูดพลางชี้ไปที่เมิ่งเฉิน
เมิ่งเฉินที่อารมณ์หดหู่อยู่แล้ว พอได้ยินเกาเยวียนเยวียนพูดแบบนั้น ก็หันมามองเกาเยวียนเยวียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยทันที
เขาคิดในใจ
เด็กสาวคนนี้ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน คิดยังไงถึงอยากมานั่งข้าง ๆ ตัวเอง? หรือว่าเธอจำคนผิด?
ความเป็นคนรักสวยรักงามเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ ยิ่งเป็นเมิ่งเฉินที่เลือดร้อนแบบนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง!
"หนุ่มน้อย ช่วยเปลี่ยนที่นั่งกับน้องสาวผมหน่อย น้องสาวคนนี้ของผมกลัวความสูง ต้องมีคนดูแล"
เมิ่งเฉินไม่เพียงไม่เปิดโปงคำโกหกของเกาเยวียนเยวียน กลับคิดแก้ตัวตามเธอไปด้วยซ้ำ
ตอนนี้ใบหน้าสวยของเกาเยวียนเยวียนแดงก่ำ มองเมิ่งเฉินด้วยความซาบซึ้งใจ
เศรษฐีใหม่พอเห็นชุดลายพรางที่ซีดจนสีเพี้ยนแล้ว ก็แสดงสีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจทันที พลางพูดจาเสียดสีออกมา