“ให้อาหารม้า?”
ถ้าให้อาหารม้าปีศาจก็ไม่มีปัญหา ม่อเสี่ยวซีชี้ไปยังหญ้าสีเขียวหลายชนิดที่นางรู้จัก “งั้นเจ้าก็ตัดหญ้าพวกนี้ไปเลี้ยงมันเถอะ”
จากนั้นนางหันไปบอกน้องชาย “เสี่ยวเป่ย เจ้าก็มาช่วยตัดด้วย”
ไหน ๆ ก็ว่างอยู่แล้ว หากไม่ใช่เพราะไม่มีเครื่องมือ นางคงอยากขุดดินติดมือกลับไปด้วยสักหน่อย
“ได้” ม่อเสี่ยวเป่ยชักมีดสั้นออกมาแล้วลงมือตัดหญ้าอย่างรวดเร็ว
ไม่นาน เฉินซานกับม่อต้าจวงก็วิ่งเหยาะ ๆ กลับมา
ม่อเสี่ยวซีกำลังจะพาพวกเขาสำรวจเข้าไปในป่าลึก ทันใดนั้นก็พบว่าตัวเลขเวลาลดลงอย่างรวดเร็ว
เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าข้าไปกระตุ้นกฎบางอย่างเข้า?
ม่อเสี่ยวซีใจหายวาบ รีบตะโกนเสียงดัง “อย่าตัดแล้ว รีบหอบหญ้ามาให้หมด เวลาหมดแล้ว!”
เมื่อทุกคนได้ยินก็รีบหอบหญ้าขึ้นมา ทว่ายังไม่ทันได้วิ่งกลับไปถึงปากประตูวังวน ร่างของพวกเขาก็ถูกดีดออกจากมิติลับเสียแล้ว
ม่อเสี่ยวซีเองก็อยู่ในกลุ่มนั้น พอหันกลับไปมองประตูวังวน มันก็หายไปแล้ว
“มิติลับหายไปแล้ว!” ม่อต้าจวงตกใจไม่น้อย ก้มมองหญ้าในอ้อมแขน ก่อนยื่นจมูกเข้าไปดมแล้วฉีกยิ้มกว้าง “หอมจริง ๆ ข้ากินสักต้นได้ไหม?”
“นี่เป็นหญ้าไว้ให้ม้ากิน ไม่อร่อยหรอก” ม่อเสี่ยวเป่ยอธิบาย
เมื่อครู่เขาแอบลองชิมแล้ว รสชาติฝาดเขียว ไม่ได้หวานนุ่มชุ่มฉ่ำเหมือนผลไม้เหม็นพวกนั้น
เมื่อทุกคนขึ้นรถอสูรแล้ว ม่อเสี่ยวซีก็เล่าเรื่องที่ตนพบเจอให้ฟัง “สี่เสี่ยวกับอาสาวให้ข้าไปเก็บเห็ดที่แอ่งลุ่ม พอข้าปีนขึ้นมา พวกนางกับรถอสูรก็หายไปหมดแล้ว”
“หลังจากนั้นข้าก็เจอกลุ่มโจร พวกมันแย่งของในตะกร้าไปจนหมด โชคดีที่ข้าหาถ้ำหินแห่งหนึ่งเจอ จึงซ่อนตัวอยู่ในนั้นเพื่อหลบปีศาจประหลาด ต่อมาข้าพบประตูวังวนบานหนึ่งเลยเดินเข้าไป พอออกมาอีกทีก็ถูกขังอยู่ในร่องหินเสียแล้ว...”