ช่างทำยันต์ตระกูลฉินหรือ?
ม่อเสี่ยวซีชะงักเมื่อได้ยิน ใจพลันกระตุกวูบ
ช่วงนี้พี่ใหญ่กับท่านอารองไปเก็บขยะของตระกูลฉินบ่อยจริง ๆ บางครั้งยังตามไปถึงกองขยะนอกเมือง เพื่อเก็บเศษกระดาษยันต์โดยเฉพาะ
แต่เศษกระดาษพวกนั้นคงเป็นผลงานที่ศิษย์ฝึกหัดหรือช่างทำยันต์ของตระกูลฉินวาดเสียจนใช้การไม่ได้ เพียงถูกนางซ่อมแซมให้กลับมาใช้ได้เท่านั้น
“เจ้าว่าของพวกนี้เป็นของตระกูลฉิน มีหลักฐานอะไร?”
ม่อเสี่ยวซีไม่มีทางยอมรับเด็ดขาดว่ายันต์เหล่านี้มาจากตระกูลฉิน
ชายชุดดำหยิบยันต์แผ่นหนึ่งขึ้นมา ลูบปลายนิ้วไปตามลวดลายยันต์ “ไม่มีหลักฐาน แต่ทิศทางการวาดลวดลายพวกนี้เหมือนกับของตระกูลฉินข้า”
ม่อเสี่ยวซีคว้ายันต์กลับมาแล้ววางคืนที่เดิม “เหลวไหลสิ้นดี! วิธีวาดยันต์ก็คล้าย ๆ กันทั้งนั้น อย่ามาพูดจาเหลวไหลอยู่ตรงนี้
ข้าบอกเจ้าไว้เลย ถ้าไม่มีเงินซื้อก็ไสหัวไป! อย่าคิดมารีดไถในร้านของข้า!”
“เจ้าไม่ต้องข่มขู่กลบเกลื่อนหรอก ข้าจะหาหลักฐานให้พบ” ชายชุดดำเพ่งมองเจ้าของร้านอย่างเย็นชา “แล้วเราค่อยพบกันใหม่!”
กล่าวจบ เขาก็หันหลังเดินหายเข้าไปในความมืด
ม่อเสี่ยวซีแค่นหัวเราะเบา ๆ เห็นว่าใกล้ได้เวลาแล้ว จึงรีบเก็บสินค้าทั้งหมดในร้านลงถุงเก็บของ
หลังจากล็อกประตูร้านเรียบร้อย นางก็แปะยันต์พรางกายชั้นกลางไว้บนตัว ก่อนจะถูกดีดออกจากมิติลับตลาดมืด
นางโคจรวิชาเคลื่อนย้ายดวงดาว เพียงชั่วพริบตาก็กลับถึงบ้าน ม่อเสี่ยวซีเอ่ยกับมารดาและพี่ชายว่า “ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป พวกท่านอยู่บ้านบำเพ็ญกัน อย่าออกไปเก็บขยะอีก”