เต่าลึกที่ซุ่มซ่อนอยู่ก้นทะเลสาบจ้องมองนางเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนอ้าปากพ่นแสงวิญญาณสายหนึ่งออกมาปกคลุมนางไว้
จากนั้นม่อเสี่ยวซีก็ลอยขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมตัวเอง ก่อนร่วงดิ่งลงสู่ทะเลสาบ
“พี่!” เสี่ยวเป่ยที่วิ่งมาถึงเห็นภาพนี้เข้า ดวงตาแทบถลน รีบพุ่งเข้าไปหมายจะคว้าตัวพี่สาวไว้
ทว่าไม่คิดว่าเพียงพุ่งเข้าไปในกลุ่มแสง ตัวเขาก็ร่วงลงสู่ทะเลสาบไปพร้อมกับพี่สาว
ม่อเสี่ยวซีคว้าตัวน้องชายที่กำลังมึนงงไว้ แล้วกระซิบว่า “อย่ากลัว ผู้อาวุโสเต่าลึกให้ข้าลงมาเก็บกระดองเต่าสักหน่อย เจ้าอยู่เฉย ๆ อย่าขยับไปไหน”
เสี่ยวเป่ยพยักหน้าหงึก ๆ แต่เส้นประสาทที่ตึงเครียดกลับไม่ผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย
น้ำในทะเลสาบใสสะอาดจนเห็นก้นทะเลสาบ มีแสงระยิบระยับสลัว ๆ
ม่อเสี่ยวซีกับน้องชายจมลงภายในกลุ่มแสงอยู่นานมาก กว่าจะมาถึงก้นทะเลสาบ
ทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น ก็ทำให้โคลนกระเด็นขึ้นมาเล็กน้อย
ใต้โคลนเหล่านั้นมีวัตถุมากมายส่องแสงวิญญาณริบหรี่อยู่
ม่อเสี่ยวซีไม่แม้แต่จะมอง คลำเจอชิ้นไหนก็เก็บเข้าไปในพื้นที่เก็บของ เพราะในหัวมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นไม่หยุดว่า
【ตรวจพบชิ้นส่วนแผ่นหยกบันทึกวิชา ต้องการใช้พลังจิต 10 หน่วยในการซ่อมแซมหรือไม่?】
【ตรวจพบชิ้นส่วนค่ายกลวิญญาณชั้นกลาง ต้องการใช้พลังจิต 20 หน่วยในการซ่อมแซมหรือไม่?】
【ตรวจพบชิ้นส่วนกระดองเต่าลึกขั้นเจ็ด ต้องการใช้พลังจิต 30 หน่วยในการซ่อมแซมหรือไม่?】...
ไม่คิดเลยว่าก้นทะเลสาบจะมีชิ้นส่วนเครื่องใช้สะสมอยู่มากมายขนาดนี้ แถมยังซ่อมแซมได้ทั้งหมด
ม่อเสี่ยวซีดีใจมาก กำชับน้องชายว่า “ใช้ดาบกระบี่เขี่ยดู ชิ้นไหนเป็นเศษวัตถุก็เก็บขึ้นมาให้หมด”