ควบแน่นกระจกน้ำขึ้นมาบานหนึ่งแล้วส่องดู
จริงดังคาด ร่างนี้ไม่ใช่เด็กน้อยหลิงเหยาอีกต่อไป แต่เป็นร่างของตัวนางเอง
ม่อเสี่ยวซีดีใจยิ่ง รีบหยิบเสื้อผ้าและรองเท้าชุดหนึ่งออกจากมิติบ่อบัวมาสวม
จากนั้นนางก็พบว่าในทะเลวิญญาณมีสิ่งของเพิ่มขึ้นมาสองชิ้น
ชิ้นหนึ่งคือตราผนึกภพ อีกชิ้นคือกระถางทองแดง
ม่อเสี่ยวซีตกตะลึง
นางรีบนำของวิเศษทั้งสองชิ้นออกมา แล้วใช้ญาณสำรวจเข้าไปในกระถางทองแดง
คาดไม่ถึงว่าในนั้นจะมีตำหนักลอยอยู่หนึ่งหลัง หินดำก้อนมหึมา และข้าวของเบ็ดเตล็ดอีกมากมาย ทั้งหมดคือวังเทียนเหยียนและมิติลับขั้นสูงที่ชำรุด ซึ่งนางรวบรวมมาจากสำนักเทียนเหยียนเมื่อครู่นี้
เมื่อของเหล่านี้กลับมาด้วยกัน แล้วเปลววิญญาณเพลิงเล่า?
ม่อเสี่ยวซีรีบค้นหา สุดท้ายก็พบเปลววิญญาณเพลิงที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดบนหยกโลหิต
นางหยิบโคมหนังปีศาจออกมาทันที แล้วประคองเปลววิญญาณเพลิงริบหรี่นั้นใส่ลงไปอย่างระมัดระวัง
จากนั้นยังใส่คริสตัลปีศาจลงไปในโคมอีกกองใหญ่
จัดการเปลววิญญาณเพลิงเรียบร้อยแล้ว นางก็หยิบหินดำก้อนนั้นออกมา
คาดไม่ถึงว่าบนหินยักษ์จะมีหนูดำมะเมื่อมตัวหนึ่งหมอบอยู่
หนูดำตัวนั้นสั่นเทา ดวงตาดำปิ๊ดปี๋เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“เอ๊ะ? แม้แต่เจ้าก็ถูกพากลับมาด้วยหรือ?”
ม่อเสี่ยวซีรู้สึกเหลือเชื่ออย่างยิ่ง
หรือว่าฉันข้ามเวลาไปหลายพันปีจริง ๆ แล้วหลังจากนั้นก็ข้ามกลับมาอีก?
เป็นไปไม่ได้สิ แค่ผ่านทัณฑ์สายฟ้า แล้วประสบแดนมายามารในใจรอบหนึ่งเท่านั้น ทำไมถึงข้ามเวลาจริง ๆ ได้ล่ะ?
ม่อเสี่ยวซีคิดเท่าไรก็หาคำตอบไม่ได้ จึงเลิกคิดเสียเลย