เสียงระเบิดกึกก้องดังสนั่น ศิลาสามภพสีขาวดุจหยกแตกกระจายเต็มพื้น
แต่กลับมีหินสีดำสนิทราวหมึกชิ้นหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านใน
หินก้อนนั้นมีขนาดเพียงอ่างล้างหน้า ควันดำขโมงพวยพุ่งออกมาไม่ขาดสาย
ท่ามกลางควันดำ มีวิญญาณเร่ร่อนนับไม่ถ้วนกำลังล่องลอยไปมา
ม่อเสี่ยวซีตกตะลึง ยื่นมือคว้าหินดำไว้ฉับพลัน เสียงแจ้งเตือนพลันดังขึ้นในสมองของนาง:[ตรวจพบเศษหยกวิญญาณราชันยมโลก ต้องการใช้พลังจิตสิบล้านหน่วยซ่อมแซมหรือไม่?]
เชี่ย! ของนี่คือหยกวิญญาณราชันยมโลกงั้นเหรอ?
นางรู้สึกได้ทันทีว่าท่าไม่ดี กำลังจะโยนหินดำลงแม่น้ำหมิงเหอ แต่จู่ ๆ ทั้งนิรยาก็สั่นสะเทือนขึ้นมา
ดูเหมือนมีอสูรกายแสนน่าสะพรึงกลัวหลายตนกำลังฉีกมิติ แอบมองมาทางนี้
ม่อเสี่ยวซีตื่นตะลึง ไม่มีเวลามัวหงุดหงิด รีบเก็บหยกวิญญาณราชันยมโลกเข้าไปในทะเลวิญญาณ
ในเวลาเดียวกัน เสียงหัวเราะแหลมประหลาดก็ดังขึ้น “ในที่สุดหยกวิญญาณราชันยมโลกก็ปรากฏขึ้นแล้ว! เจ้าหนู รีบส่งของมาให้ข้าเสีย มิฉะนั้น...”
ม่อเสี่ยวซีไม่พูดสักคำ ทะยานขึ้นสู่เวหา ชูตราผนึกภพขึ้นแล้วฟาดใส่รอยแยกอย่างแรง
พร้อมกันนั้น นางสั่งลูกเจี๊ยบขนทอง “ดูดซับผลึกเซียนทั้งหมด!”
ผลึกเซียนที่ขุดสะสมมาหลายเดือนก่อนหน้านี้ล้วนเก็บอยู่ในทะเลวิญญาณ เดิมทีตั้งใจจะใช้รับมือแม่ลูกจิ่งซื่อ แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาคิดเรื่องนั้นแล้ว ต้องยกระดับพลังและกำจัดเจ้าพวกเฒ่าชั่วให้ได้
ลูกเจี๊ยบขนทองรับคำสั่ง พุ่งเข้าใส่ผลึกเซียนแล้วกวาดเอาไปจนหมด
ชั่วพริบตา พลังของม่อเสี่ยวซีก็ทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่อง
นางก้าวกระโดดจากขั้นข้ามเคราะห์ขึ้นสู่ขั้นเซียนสวรรค์ หรือก็คือขั้นเซียนแท้