ฉางเฟิงกับเชียนเย่พุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็พบแมวลายเสือที่ขดตัวหลับอยู่บนศิลาดำ
ม่อเสี่ยวซีไม่คิดให้มากความ หิ้วหนังคอของมันแล้วโยนเข้าไปใต้ทัณฑ์สายฟ้าของสำนักเทียนเหยียน
จากนั้นนางก็เข้าไปค้นในมิติบ่อบัว เก็บขนแมวทุกเส้นขึ้นมาแล้วโยนออกจากมิติลับ
จัดการทุกอย่างเสร็จ ม่อเสี่ยวซีก็รีบเข้าสู่มิติลับผลึกเซียน เรียกคนงานเหมืองและผู้คุมทั้งหมดมารวมกัน ก่อนลดเสียงลงกล่าวว่า “งานของพวกเจ้าสิ้นสุดลงแล้ว ข้าจะส่งพวกเจ้ากลับไปเดี๋ยวนี้”
คนงานเหมืองและผู้คุมหลั่งน้ำตาด้วยความยินดี ต่างค้อมคำนับไปทางความว่างเปล่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ขอบคุณผู้อาวุโส”
พวกเขาไม่ได้ออกไปข้างนอกมาหลายปี แม้การบำเพ็ญของตนจะไม่ถูกขัดขวาง แต่ก็ไม่อาจติดอยู่ในเหมืองไปชั่วชีวิตได้
ม่อเสี่ยวซีใช้จิตญาณห่อหุ้มคนเหล่านี้ไว้ พริบตาเดียวก็ส่งพวกเขาไปยังบริเวณถ้ำแห่งหนึ่งบนยอดเขาในสำนักเทียนเหยียน
เนื่องจากท้องฟ้าเหนือสำนักเทียนเหยียนกำลังเผชิญทัณฑ์สายฟ้าที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ยอดเขาหลายแห่งจึงถูกระเบิดจนกลายเป็นซากปรักหักพัง
ในนั้นมียอดเขาซีเสียด้วย
ม่อเสี่ยวซีตามออกมา ซ่อนร่างแล้วเหาะไปยังเขตหวงห้ามของสำนักเทียนเหยียน
สิบกว่านาทีต่อมา เขตหวงห้ามก็ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ทว่าภูมิประเทศภายในเปลี่ยนแปลงไปมาก
ม่อเสี่ยวซีค้นหาอยู่นานกว่าจะพบสถานที่ที่ดูคล้ายหุบเขา
แต่หุบเขากลับกลายเป็นที่ราบหินแตกกระจายจนมองไม่ออกว่าเดิมมีรูปร่างเช่นไร
นางกวาดตามองทั่วบริเวณ แต่ไม่พบทางเข้าออกของมิติลับหรือพิภพปีศาจ
ดูท่าพิภพปีศาจจะตัดขาดจากที่นี่โดยสิ้นเชิงแล้ว