ซวีอินซานมองไปที่คนรับใช้ด้านหลัง "ไปเมืองปิงฮั่ว"
"แต่ผู้อาวุโสสาม ตระกูลเฉินนี้เคยฆ่าผู้อาวุโสใหญ่และผู้อาวุโสสองของเรา... ความสัมพันธ์กับพวกเราไม่ดีมาตลอด..."
"พวกเราไปอย่างหุนหันพลันแล่นเช่นนี้... จะเกิดเรื่องหรือไม่?"
ได้ยินดังนั้น สีหน้าของซวีอินซานก็ดูไม่ดีนัก
"ให้ตายเถอะ! พอได้ยินเรื่องนี้ก็โมโหแล้ว!"
"ตระกูลเฉินนี้ดูหมิ่นอำนาจของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เรา เจ้าศักดิ์สิทธิ์ก็ยังไม่ลงมือ..."
"เฮ้อ!"
ผู้อาวุโสสามซวีอินซานถอนหายใจ แล้วพูดเสียงเบา:
"วันนี้เราเข้าเมือง แค่ต้องการหาคนมีความสามารถ ไม่ก่อเรื่อง ตระกูลเฉินก็ไม่มีเหตุผลจะลงมือกับเรา"
คนรับใช้รีบพยักหน้าเห็นด้วย
"ไป เข้าเมือง!" ซวีอินซานโบกมือ
............
............
เวลานี้ ที่หน้าห้องหนังสือสามรสในจวนตระกูลเฉิน
หานเฟยจื่อเข้ารับบทบาทเป็นครูอย่างเป็นทางการ
เขาถือไม้เรียวในมือ สีหน้าเคร่งขรึมมองเด็กดื้อหลายคนที่นั่งตัวตรงอยู่ตรงหน้า
"เรื่องยากในโลก ต้องเริ่มจากเรื่องง่าย เรื่องใหญ่ในโลก ต้องเริ่มจากเรื่องเล็ก"
"พวกเจ้าแม้เกิดมามีร่างกายศักดิ์สิทธิ์ แต่ถ้าไม่ฝึกจิต ไม่ฝึกคุณธรรม อนาคตก็เป็นได้แค่คนเถื่อนที่มีแต่กำลัง"
หานเฟยจื่อเดินไปมา พลางพูดช้า ๆ:
"ดังนั้น เริ่มพรุ่งนี้ ทุกวันเมื่อไก่ขันครั้งแรก พวกเจ้าต้องตื่น มานี่อ่านหนังสือตอนเช้า!"
"หากใครขี้เกียจตื่นไม่ขึ้น อย่าโทษว่าไม้เรียวของข้าไม่ปรานี!"