ยามอาทิตย์อัสดง
เรือเหาะลำแล้วลำเล่าล่องเข้าสู่เมืองปิงฮั่ว
นักปรุงยาสามร้อยคนลงจากเรือพร้อมกันเป็นระเบียบ
ผู้คนในตระกูลเฉินเห็นภาพนั้นถึงกับตะลึงงัน
"บ้าจริง ท่านน้อยแต่งภรรยาครั้งที่เจ็ด นางนำนักปรุงยามาสามร้อยคนเป็นสินเดิม!"
"นักปรุงยาขั้นสวรรค์ถึงสิบคนเชียวหรือ นี่คงขนเอาสำนักงานใหญ่สมาคมนักปรุงยามาทั้งหมดเลยกระมัง!"
"ฮ่าๆๆ สมเป็นท่านน้อยของเรา ช่างยิ่งใหญ่จริงๆ!"
เหล่าศิษย์ตระกูลเฉินดีใจกันสุดขีด ต่างดีดดิ้นด้วยความตื่นเต้น
เพราะพวกเขารู้กติกาดี
ทุกครั้งที่ท่านน้อยแต่งภรรยา ตระกูลเฉินจะต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ได้ของวิเศษสารพัด
และครั้งนี้ ไม่เพียงได้คุณนายน้อยผู้งดงามดั่งเทวดา ยังได้ยาจนล้นเหลืออีกต่างหาก!
ค่ำคืนนี้ เมืองปิงฮั่วทั้งเมืองเข้าสู่เทศกาลฉลอง
ประดับโคมไฟระย้า ครึกครื้นราวกับประโคมฆ้องตีกลอง
ระหว่างที่จัดเตรียมห้องหอ เฉินลี่ก็จูงมือน้อยๆ ของเซิน ชิงฉือ เดินเล่นในสวนใหญ่จวนตระกูลเฉิน
"ชิงฉือ ที่นี่คือบ้านของเจ้าต่อไป"
เฉินลี่มองหญิงงามข้างกาย เอ่ยเสียงเบา
เซิน ชิงฉือ ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ หลุบตาลงด้วยความเขินอาย
เฉินลี่ฉวยโอกาสโอบนางเข้าแนบอก
"เจ้า...เจ้าอีกแล้ว มากอดจับกลางวันแสกๆ เช่นนี้ ให้คนอื่นเห็นจะแย่ไปกว่านี้ไหม..."
เซิน ชิงฉือเอ่ยปากดุ แต่กลับไม่ดิ้นรน กลับซบหน้าลงบนอกของเฉินลี่