เมื่อเสียงนั้นจบลง
ภาพตรงหน้าเฉินลี่ พลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
บนพื้นที่ว่างตรงหน้า ปรากฏช่องตารางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ
และยังมีจุดสีขาวคล้าย "เมาส์" ที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น
เขาคิดในใจ จุดสีขาวคล้ายเมาส์ ก็เคลื่อนไปตกอยู่ที่ช่องตารางช่องหนึ่ง
ให้ตายสิ!
ระบบล้ำหน้าขนาดนี้เลยหรือ?
นี่มันหน้าตาของเกมแนวเลี้ยงตัวละครไม่ใช่หรือไง?!
เฉินลี่เกิดความสนุกขึ้นมาทันทีราวกับกลับไปเล่นเกมบุกล้มเมืองในชาติก่อน เขาควบคุม "เมาส์" เคลื่อนที่
สุดท้าย สายตาก็จับจ้องไปที่รูปปั้นบรรพชนตระกูลเฉิน
เขารวบรวมสมาธิ ควบคุมเงาของบ่อน้ำพุเซียนให้ค่อยๆ ร่วงลง
ทว่าภายนอก ศิษย์ทั้งหลายไม่รู้ว่าเฉินลี่กำลังทำอะไร
ทำได้เพียงเห็นเขาจ้องเขม็งไปที่รูปปั้นบรรพชนตระกูลเฉิน นิ่งไม่ไหวติง
สายตานั้น ช่างร้อนแรง เต็มไปด้วยความตื่นเต้น!
ราวกับหมาป่ามองเห็นแกะ
ผู้คนต่างสูดลมหายใจเย็นเยียบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
"ท่านน้อยเฉินลี่จ้องรูปปั้นด้วยความกระหายอะไรกันนักหนา?"
"นี่คือประเด็นหรือ? ประเด็นคือรูปปั้นนั้นคือรูปปั้นบรรพชน!"
"เขากลับมีจิตใจคิดไม่ดีต่อบรรพชนงั้นหรือ?!"
"ฟ้าดิน! ดูสายตาเขาตื่นเต้นขนาดนั้น ในความคิดของเขา บรรพชนจะต้องถูกกระทำยับเยินขนาดไหนกัน!"
"อกตัญญู อกตัญญูจริงๆ!"
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนลอดเข้าหูเฉินลี่
เขาหน้าดำคร่ำเครียด รู้สึกจนพูดไม่ออก
ข้าน้อยมีเมียสาวสวยถึงสี่คน ยังจะไปโลภรูปปั้นแก่ๆ อีกหรือ?
เฉินลี่ส่ายหน้า ยกมือกดลง พลางเอ่ยเบาๆ "ร่วง!"
ผู้คนที่กำลังคาดเดากันวุ่นวาย พลันได้ยินเสียงกัมปนาทสะเทือนฟ้าดิน