เสียงจากนภากลางอากาศหายไป
สายตาทุกคนในที่นั้นต่างจับจ้องไปยังศิลาสีเขียวที่อยู่ใต้ธารน้ำตกเพลิงสรวงสวรรค์โดยตรง
ผู้ใดที่นั่งบนศิลานั้นได้นานเท่ากำยานหนึ่งแท่ง จะได้รับรางวัลพิเศษ
ไม่ต้องสงสัย ผู้ที่กล้าลองก่อนย่อมได้เปรียบ
ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างพากันอยากลอง
ศิษย์สี่คนของหลี่โยวหมิงพากันหัวเราะเย็น "ที่ตรงนั้นเป็นของพวกเรา"
คนของตระกูลเซวียนและตระกูลหยุนพากันขมวดคิ้ว แต่ก็ไม่กล้าไปหาเรื่อง
ด้วยเหตุนี้ ทั้งสี่คนจึงเดินตรงไปยังศิลาสีเขียวก้อนนั้น
เฉินลี่ก็ขี้เกียจจะไปห้ามพวกเขา
เฉินชิงเยวี่ยร้อนใจ "ท่านสามี ท่านรีบไปห้ามพวกเขาเร็วสิ"
เฉินลี่ "จะไปห้ามพวกเขาทำไม?"
"ถ้าพวกเขาผ่านบททดสอบ รางวัลก็คงตกเป็นของพวกเขาไม่ใช่หรือ?"
ได้ยินดังนั้น เฉินลี่ก็หัวเราะลั่น "ถ้ารางวัลนี้ได้มาง่ายขนาดนั้น ข้าก็ไม่เอา! พวกเราไม่เห็นจะได้สน!"
คำพูดนี้ดังออกมา ทำให้ทุกคนในที่นั้นหันมามองเขา
ชั่วขณะหนึ่ง เสียงเยาะเย้ยก็ดังขึ้นเป็นระลอก
"ท่านน้อยแห่งตระกูลเฉินคนนี้ สมองไม่ปกติน่ะหรือ?"
"ถ้าเขาเป็นอัจฉริยะเลื่องชื่อ พูดอะไรแบบนี้ ข้าก็พอจะฟังหูไว้หู"
"เขาคนไร้ประโยชน์เลื่องชื่อแห่งแคว้นชาง จะมาอวดดีอะไรนักหนา?"
"ไม่เอา? ยังไงก็ไม่ถึงคราวของเจ้าอยู่ดี!"
"............"
ในเวลานี้ ชายหนุ่มคนหนึ่งถือพัดพับเดินออกมาจากกลุ่มคนตระกูลเซวียน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม
เขามองเฉินลี่ แววตาปราดเปรื่อง เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม "ข้าคือท่านน้อยคนใหม่ของตระกูลเซวียน เซวียนชิงอวิ๋น ขอคารวะท่านน้อยเฉินลี่"