เปรี้ยง!
แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวพลุ่งพล่านออกมาจากร่างของเซวียนไท่จง แผ่กระจายไปทั่วทั้งโถงใหญ่ในพริบตา
โต๊ะเก้าอี้ถูกบดขยี้แหลกละเอียด แม้แต่แผ่นหินสีเขียวบนพื้นก็แตกร้าวเป็นรอยหยักไปทั่ว
เซวียนไท่จงผงกศีรษะเล็กน้อย สองมือไพล่หลัง ท่าทางเหมือนกับผู้ยิ่งใหญ่ที่กำลังเหงา
แต่เฉินลี่กลับเพียงยิ้มน้อย ๆ สายตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
เพียงแค่ขั้นเข้าสู่เซียนชั้นสามเท่านั้นเอง!
ในฐานะเจ้าบ้านของตระกูลยอดฝีมือชั้นสูงสุด แรงกดดันเช่นนี้นับว่าไม่ธรรมดาจริง ๆ
แต่เจ้ามาทำผิดคนแล้ว!
เฉินลี่หันไปมองเฉินป้าถวน แล้วขยิบตาให้
เฉินป้าถวนเข้าใจในทันที "เซวียนไท่จง แกมันบ้าอะไรนักหนา!"
"ชดใช้เงินให้ข้า!!"
บนโถงใหญ่ เฉินป้าถวนตบโต๊ะดังปัง พลางลุกขึ้นยืนทันควัน!
แคร๊ก!
เก้าอี้หักสะบั้นตามเสียง
ในขณะเดียวกัน อำนาจอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งก็พลุ่งพล่านขึ้นสู่ฟ้า!
ปัง!
อำนาจแห่งขั้นเข้าสู่เซียนสองสายปะทะกันกลางโถงใหญ่
สีหน้าเซวียนไท่จงเปลี่ยนไปในพริบตา ถูกแรงปะทะบีบให้ถอยหลังสามก้าว!
ทุกย่างก้าวทิ้งรอยเท้าไว้ลึกบนพื้น
เขารีบเงยหน้าขึ้น จ้องมองเฉินป้าถวนอย่างเขม็ง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
"เจ้าเพิ่งทะลวงสู่ขั้นเข้าสู่เซียนชั้นสามได้ไม่นาน? เหตุใดพลังจึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!"
เซวียนไท่จงถึงกับงงงัน
เขาเคยคิดว่าตนอาศัยพื้นฐานสั่งสมมาร้อยปี ก็พอจะเดินวางก้ามในตระกูลเฉินได้ตามใจชอบ
กลับไม่คิดว่าเฉินป้าถวนถึงแม้เพิ่งจะทะลวงไปเมื่อไม่นานมานี้ แต่อำนาจของเขากลับไม่ด้อยไปกว่าเขาเลยแม้แต่น้อย!
เฉินป้าถวนหัวเราะเย็นเยียบในใจ คิดว่าตัวเองยังไม่ได้ออกแรงแม้แต่หนึ่งในร้อยเลยด้วยซ้ำ
ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินลี่สั่งให้เขายั้งมือไว้ แสร้งทำเป็นโง่ไปสักพัก ตบทีเดียวก็ตบจนขี้แตกไอ้หลานเต่าอย่างแกได้แล้ว!
น่าสงสารเซวียนไท่จง ยังคิดจริง ๆ ว่าตัวเองสูสีกับเฉินป้าถวน
เฉินป้าถวนตะคอก "เซวียนไท่จง แกอยากลองกำปั้นข้าดูไหมว่ามันแข็งพอหรือยัง?"
สีหน้าเซวียนไท่จงเปลี่ยนเป็นไม่เป็นธรรมชาติ รีบเก็บแรงกดดันลงแล้วโบกมือ "เข้าใจผิด! น้องป้าถวน ล้วนเป็นความเข้าใจผิดทั้งนั้น!"
"เมื่อครู่ข้า...ข้าเห็นท่านน้อยเฉินลี่แล้วตื่นเต้นเกินไป เผลอไม่ทันยั้ง"