บนที่สูง
มีเมฆหมอกปกคลุม
สวี่จิ้วหยวนและเว่ยชางเดินออกจากเรือเหาะ มองลงไปยังเมืองปิงฮั่วทั้งเมือง
แต่เมื่อพวกเขามองเห็นชัดแล้ว ตัวก็แข็งทื่ออยู่กับที่
เพียงเห็นว่า เมืองปิงฮั่วเบื้องล่าง กำลังถูกหมอกสีทองหุ้มไว้
แต่นี่มันหมอกอะไรกัน!
ชัดเจนว่าเป็นหมอกวิญญาณที่เกิดจากความเข้มข้นของปราณวิญญาณที่หนาแน่นเกินไปต่างหาก!
สวี่จิ้วหยวนมองจนตาค้าง รีบสูดลมหายใจเย็น
“นี่... มันเป็นไปได้ยังไง?!”
“ความเข้มข้นปราณวิญญาณที่นี่ กลับหนาแน่นกว่าตระกูลสวี่ของข้าถึงร้อยเท่า?!”
เว่ยชางก็ตะลึงไปด้วย “สวี่เฒ่า รวยแล้ว! ครั้งนี้เราจะรวยจริงๆ แล้ว!”
“แค่ยึดเมืองปิงฮั่วนี้ได้ กวาดล้างตระกูลเฉินจนสิ้นซาก... ทุกอย่างนี้ก็เป็นของเรา!”
แววตาของสวี่จิ้วหยวนเผยความละโมบ “หากได้เมืองนี้ ภายในไม่ถึงร้อยปี ตระกูลสวี่ของข้าก็จะกลายเป็นตระกูลยอดฝีมือชั้นสูงสุด... หรือแม้แต่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์...”
คิดถึงตรงนี้ สวี่จิ้วหยวนอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น หัวเราะลั่น
“อิอิอิอิอิ...”
“ไอ้สารเลว! เจ้าหัวเราะห่าอะไร!”
ขณะนั้น เสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดก็ดังออกมาจากจวนตระกูลเฉิน
จากนั้น เฉินป้าถวนก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ชี้หน้าด่าสวี่จิ้วหยวนว่า
“เฮ้ย! ที่แท้ก็พวกเจ้าสองตระกูล ไม่กลัวตายหรือไง ถึงได้วิ่งมาหาที่ตายที่นี่!”
ได้ยินดังนั้น สวี่จิ้วหยวนก็หัวเราะเย็น “เฉินป้าถวน เจ้าแค่ทะลวงถึงขั้นเข้าสู่เซียนขั้นที่สองได้เท่านั้นไม่ใช่หรือ?”
“เจ้าจะหยิ่งผยองอะไร? ฝ่ายเรามีขั้นเข้าสู่เซียนขั้นที่สองสองคน ขั้นเข้าสู่เซียนขั้นที่หนึ่งสี่คน”