บนท้องฟ้าเบื้องสูง เรือวิเศษสิบสองลำค่อย ๆ เคลื่อนไปอย่างช้า ๆ
ภายในห้องเรือวิเศษ เฉินลี่ประคองเย่หรูเยียนไปวางบนเตียง
เขาจ้องมองนางอยู่หลายวินาที
ระบบก็ยังไม่ยอมส่งเสียงแจ้งเตือนใด ๆ
ดูท่าผู้หญิงคนนี้ยังไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นภรรยาของเขา
อีกอย่าง หน้าอกแบนราบแบบนี้ ประสบการณ์การสัมผัสคงไม่ดีแน่
เฉินลี่หมดความสนใจ หันหลังจะจากไป
ทันใดนั้น เสียงหนึ่งที่แสร้งทำเป็นใกล้ชิดก็ดังมาจากใต้ผ้าคลุมหน้าแดง
"ท่านสามี เหตุใดรีบร้อนจากไปเล่า ท่านไม่ต้องการอยู่เป็นเพื่อนหรูเยียนอีกสักหน่อยหรือ?"
ได้ยินดังนั้น เฉินลี่จึงหยุดฝีเท้า หันไปยิ้มแล้วเอ่ยว่า "เจ้าอยากให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนเจ้าทำอะไร?"
เย่หรูเยียนหัวเราะเบา ๆ "ท่านเข้ามาใกล้ ๆ อีกหน่อย ข้าจะเล่าให้ฟัง"
เข้าไปใกล้เจ้า?
เพื่อให้เจ้าสะดวกลงมือสังหารข้า ใช่หรือไม่?
เฉินลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
กลอุบายตื้นเข้นแบบนี้ ในสายตาของเขาแล้วช่างเป็นเพียงของเล่นเด็กระดับกระจอกที่ไร้ซึ่งหัวคิด
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากตนเองมีชุดเกราะอ่อนไหมทองคำติดตัวอยู่ ก็เลยพอจะเล่นเป็นเพื่อนนางได้บ้าง
เฉินลี่เดินเข้าไป เพิ่งจะมาถึงตรงหน้าเย่หรูเยียน ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เย่หรูเยียนก็พุ่งตัวเข้ากระทันหัน ฝ่ามือหนึ่งฟาดลงบนอกของเฉินลี่อย่างเต็มแรง
ปั้ง!
เฉินลี่ผู้ไร้ซึ่งกำลังปราณย่อมไม่อาจต้านทานได้ ถูกแรงกระแทกนั้นอัดกระเด็นไปไกล แล้วกระแทกลงกับพื้นอย่างจัง
ให้ตายเถอะ!
ผู้หญิงคนนี้ ใจดำเหลือเกิน