ยามราตรีสว่างไสว เฉินลี่นั่งขัดสมาธิอยู่ข้างบ่อน้ำพุเซียนเพิ่มพลัง ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัว
วิธีที่ง่ายที่สุดและดิบที่สุดในการได้รับพลังศรัทธามากขึ้น ไม่ใช่ให้คนมาสักการะตนทุกวันหรือ?
คิดถึงตรงนี้ มุมปากของเฉินลี่โค้งขึ้น รีบลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปยังลานบ้านของเฉินป้าถวน
เวลานี้ เฉินป้าถวนกำลังนั่งอยู่ในลานบ้าน พลางจิบเหล้า พลางฮัมเพลงชมจันทร์
ตระกูลเฉินในตอนนี้รุ่งเรืองขึ้นทุกที มีทีท่าจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของแคว้นชาง
ในฐานะเจ้าบ้านรุ่นที่สิบสามของตระกูลเฉิน เขาภาคภูมิใจในใจเป็นอย่างมาก
เฉินป้าถวนคิดว่า เมื่อถึงเวลาลงไปใต้ดิน ด้วยผลงานของเขา ต้องได้นั่งโต๊ะหนึ่งโดยลำพังแน่นอน แม้แต่บรรพบุรุษก็ต้องมายกแก้วให้เขา
คิดถึงตรงนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา แต่เสียงหัวเราะนั้นฟังดูโง่เขลาไปหน่อย
"พ่อ บ้านเราเจริญแล้ว ท่านช่วยยกระดับบุคลิกหน่อยได้ไหม อย่าหัวเราะแบบนั้นบ่อยนัก"
เวลานี้ เฉินลี่ผลักประตูเดินเข้ามา พูดหยอกเย้า "เคยได้ยินเสียงหัวเราะของเศรษฐีเก่าไหม? ว่างๆ ก็หัวเราะแบบนั้นบ้าง"
เฉินป้าถวนโบกมือ "ฮ่าๆๆๆ... พ่อวันนี้ดีใจมาก มานี่ มากับพ่อดื่มสักแก้ว"
เฉินลี่ "พ่อ อย่าเพิ่งสนใจแต่การดื่มสิ ข้ามีเรื่องสำคัญจะปรึกษาท่าน"
เฉินป้าถวนนั่งตัวตรง "เรื่องสำคัญอะไร? หรือว่าจะชอบสาวบ้านไหน?"
"แค่เจ้าพูดปากเดียว ไม่ว่าใคร พ่อก็จะจับมาให้... โอ้ย ไม่สิ ไปเชิญมาให้"
เฉินลี่รู้สึกขำไม่ออก "ไม่ใช่เรื่องแต่งงานหรอก"
"ข้าอยากสร้างห้องบรรพบุรุษขึ้นในสิบสองเมืองทางตะวันออกของแคว้นชางทั้งหมด"
เฉินป้าถวนปรบมือ "เสี่ยวลี่ เจ้าคิดได้รอบคอบจริงๆ บัดนี้ตระกูลเฉินเราก้าวขึ้นมาแล้ว สมควรสร้างห้องบรรพบุรุษเพิ่มอีกหลายแห่ง เพื่อสักการะบูชาบรรพชนอย่างดี"