ท่ามกลางสายตาของทุกคน เฉินลี่ยืนอยู่หน้าคางคกหินด้วยท่าทีสบาย ๆ
"ฮึ วางมาดเก่งนัก เดี๋ยวก็ถูกดูดจนกลายเป็นซากแห้ง แล้วดูว่าเจ้าจะวางมาดได้อีกหรือไม่!"
เซวียนชิงอวิ๋นกุมอก กัดฟันจ้องแผ่นหลังของเฉินลี่เขม็ง
เฉินลี่ไม่ใส่ใจกับเสียงหมาเห่าข้างหลัง ค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น กลางฝ่ามือมีพลังสายฟ้าอัคคีประสานกัน
วินาทีถัดมา ฝ่ามือของเขาประทับลงบนปากที่อ้าของคางคกหิน
บึ้ม!
ค่ายกลคางคกอัปมงคลกลืนพลังพิภพระเบิดพลังดูดอันน่าสะพรึงกลัวออกมาทันใด
เฉินลี่รู้สึกเพียงว่าพลังปราณในร่างกายเหมือนเขื่อนแตก หลั่งไหลเข้าไปในร่างคางคกหินอย่างบ้าคลั่ง
"อยากดูดงั้นหรือ? วันนี้ข้าจะให้เจ้าดูดจนอิ่มเลย!"
เฉินลี่ตวัดเสียงในใจ สื่อสารกับเจตนาที่แท้จริงแห่งวิถีสายฟ้าในร่างกายโดยตรง
วินาทีถัดมา
ลายค่ายกลบนร่างคางคกหินถูกจุดสว่างขึ้นมาทันใด เปล่งแสงสีแดงฉานออกมาอย่างเจิดจ้า
สามวินาทีผ่านไป
สิบวินาทีผ่านไป
เฉินลี่ยังคงสีหน้าผ่องใส ใจเย็นไม่หวั่นไหว
"เว้ย! สิบวินาทีแล้ว! ถึงขนาดไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อยเลยหรือ?"
จ้าวสกุลตระกูลระดับสองตาค้างแทบถลนออกมา อุทานออกมาด้วยความตกใจ
สามสิบวินาทีผ่านไป
เวลานี้ยาวนานกว่าคนขั้นเทพมนุษย์ขั้นเก้าทั้งแปดคนรวมกันก่อนหน้านี้เสียอีก แต่เฉินลี่กลับยืนหยัดอยู่ได้เพียงลำพัง
"นี่... นี่มันเป็นไปไม่ได้! พลังปราณของเขามีไม่รู้จักหมดสิ้นหรืออย่างไรกัน?!"
ศิษย์ใหญ่ของหลี่โยวหมิงสูดลมหายใจเย็นชา รู้สึกว่าโลกทัศน์ของตนกำลังพังทลายลงในชั่วขณะนี้