ภายนอกเรือน แสงตะวันเจิดจ้า
ภายในเรือน เกล็ดหิมะโปรยปราย
ใช่แล้ว
พวกเจ้าเคยเห็นหิมะตกในเรือนหรือไม่?
ก็เหมือนกับหิมะที่ตกอยู่ภายนอกนั่นแหละ
ทว่า เฉินลี่ในยามนี้ไร้ซึ่งอารมณ์ที่จะทอดถอนใจ
เขาจวนจะแข็งตายอยู่แล้ว!
เมื่อฟางปิงหลี่เข้าสู่ห้วงแห่งการหยั่งธรรมอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น
เห็นเพียงลมหิมะปรากฏขึ้นรอบกายนาง พันเวียนห่อหุ้มร่างนางไว้
ภายใต้สายลมหิมะที่พัดโชย เส้นผมของฟางปิงหลี่ปลิวสะบัด ชุดกระโปรงยาวสีฟ้าน้ำแข็งก็พลิ้วไหวไปตามกระแสลมหิมะ
“หวือ ๆ ๆ...”
พลังปราณของฟางปิงหลี่พุ่งทะยานขึ้นอย่างต่อเนื่อง ยิ่งทวีแข็งแกร่ง สายลมเย็นเฉียบที่ห่อหุ้มความหนาวเหน็บไร้ขอบเขต พลันพลุ่งพล่านออกจากร่างของนาง
ดั่งสายลมหนาวจากยอดเขาน้ำแข็งนับหมื่นปี
โอ้โห ร้ายกาจจริง ๆ!
หญิงผู้นี้ช่างน่าพิศวงถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
แอร์เคลื่อนที่รูปคน?
แล้วยังเป็นรุ่นพลังงานมหาศาลอีกต่างหาก!
เฉินลี่อยู่ใกล้จนเกินไป คราบน้ำแข็งบาง ๆ ก่อตัวทั่วร่าง นิ้วทั้งสิบที่กำลังดีดพิณแข็งทื่อไปแล้ว แต่ก็ยังบรรเลงเพลงต่อไปด้วยสัญชาตญาณ
ร่างกายของฟางปิงหลี่ค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่ฟ้าเบื้องสูง ฝ่าเท้าขาวผ่องสองข้างที่ไม่ได้สวมรองเท้าปักดอกไม้ โผล่พ้นอากาศอย่างเปิดเผย
เล็กงดงาม ขาวเนียน นิ้วเท้าทั้งสิบนางเรียวละเอียดดั่งต้นหอม เปล่งเสน่ห์อันแปลกประหลาด
แน่นอน เฉินลี่ยังคงไร้ซึ่งอารมณ์ที่จะชื่นชม
ตูม!
ทันใดนั้น คลื่นแห่งอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวก็พลุ่งพล่านออกจากตัวฟางปิงหลี่ แผ่ขยายไปทั่วจวนตระกูลเฉิน ไล่เลยไปจนถึงทั่วทั้งเมืองปิงฮั่ว!
หิมะโปรยปรายเต็มฟ้า ร่วงหล่นลงมาโดยไร้สัญญาณบอกเหตุ อุณหภูมิลดวูบลงอย่างรวดเร็ว ทำให้ผู้ฝึกปราณทั่วเมืองพากันสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ
เมืองปิงฮั่ว ได้ชื่อนี้เพราะอยู่ใกล้กับภูเขาเปลวเพลิง และแทบจะไม่เคยมีหิมะตกเลย
ทิวทัศน์ในยามนี้ สร้างความตกตะลึงและหวาดกลัวให้แก่ผู้ฝึกปราณนับไม่ถ้วน