เมื่อเฉินลี่เดินออกไป สี่ศิษย์ของหลี่โยวหมิง ผู้คนตระกูลเซวียน ผู้คนตระกูลหยุน จื่อเทียนเป่า และหัวหน้าตระกูลต่างๆ ต่างก็จ้องมองเขาอย่างไม่วางตา
“พวกเจ้าว่า ท่านน้อยตระกูลเฉินจะทนได้นานแค่ไหน?”
หัวหน้าตระกูลระดับสองตระกูลหนึ่งเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“เรื่องนี้ จากสภาพการต่อสู้เมื่อครู่ คงจะทนได้นานกว่าท่านน้อยตระกูลเซวียนอยู่บ้าง”
“เพราะร่างกายของเขาดูแข็งแกร่งมาก อย่างไรก็ต้องทนได้นานแน่นอน”
“ว่าก็มีเหตุผล”
“เฮ้! ผู้ชายน่ะ ต้องทนนานๆ ถึงจะดี!”
“หืม? เจ้านี่ผิดปกติ!”
ผู้คนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันไปมา ท่าทางเหมือนกำลังตั้งตารอดูเรื่องสนุก
ส่วนเซวียนชิงหยุนเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ใบหน้าถึงกลับดำคล้ำราวกับหมึก
ให้ตายสิ!
พวกเจ้าพูดจาอะไรกันนักหนา!
เพิ่มคำนำหน้าหน่อยไม่ได้หรือ!
ผู้อ่านที่ข้ามตอนมาเห็นเช่นนี้ ยังคิดว่าข้าเป็นพวกหมดไว!
ข้าเป็นถึงทายาทใหญ่ตระกูลเซวียน ยังต้องรักษาหน้าตาอยู่บ้างนะ!
เขาจ้องเขม็งไปที่เฉินลี่ข้างธารน้ำตกเพลิงสรวงสวรรค์ พลางตะโกนอยู่ในใจ: