"ข้าจะไม่ให้เจ้าจับกินเด็ดขาด!"
เซิน ชิงฉือ ใบหน้าแดงเรื่อ ยืดคอตะโกน
จากนั้นนางก็เก็บหนูไม้แกะสลักไว้ในแขนเสื้อ แล้วเดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เฉินลี่ยิ้มกว้าง ไล่ตามไปทันที คว้ามือนางอีกครั้ง พาเดินเข้าไปในโรงสุราที่อยู่ใกล้ ๆ
ในโรงสุรา เจ้าของร้านและบ่าวเห็นว่าเป็นท่านน้อยแห่งตระกูลเฉินมาเยือน ต่างรีบเข้าแถวแสดงความเคารพ แล้วนำทั้งสองขึ้นไปยังห้องชั้นยอดบนสุด
ห้องนี้ตั้งอยู่ติดหน้าต่าง มีทัศนียภาพที่งดงามยิ่งนัก
เพียงเปิดหน้าต่างออกไป ก็มองเห็นภูเขาไฟที่อยู่ไกลออกไปหลายร้อยลี้ ในยามนี้กำลังพ่นเปลวเพลิง ท้องฟ้าครึ่งฟากกลายเป็นสีสันของแสงสุดท้ายอันงดงาม
เซิน ชิงฉือยืนอยู่หน้าหน้าต่าง เห็นภาพนั้นอดไม่ได้ที่จะเหม่อลอย
เฉินลี่มองจนชินแล้ว นั่งลงอย่างสบาย ๆ แล้วสั่งให้บ่าวยกอาหารขึ้นมา
"คุณหนูเซิน อย่ามัวแต่ชมวิวเลย มาลองชิมชาน้ำแข็งแดงนี้สิ นี่เป็นของขึ้นชื่อประจำเมืองปิงฮั่ว ที่อื่นไม่มีทางได้ชิม"
เฉินลี่เอ่ยปากชวนพลางรินชาให้เซิน ชิงฉือ
เซิน ชิงฉือนั่งอยู่ตรงข้ามเฉินลี่ มืองามยกชาขึ้น จิบเล็กน้อย
ชาไหลผ่านลำคอ หวานฉ่ำใจ เย็นชื่นใจแต่แฝงความนุ่มนวลอบอุ่น
"ชานี้ ไม่เลวจริง ๆ" เซิน ชิงฉือพยักหน้า "ข้าเพิ่งเคยดื่มเป็นครั้งแรก"