ยามราตรี
เฉินลี่ผลักประตูห้องเข้ามา กลิ่นหอมอ่อน ๆ พลันโชยมาปะทะหน้า
ฟางปิงหลี่กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ผมดำสลวยราวน้ำตกสยายลงมา ร่างบางสวมเพียงชุดนอนสีขาวบางเฉียบดั่งปีกแมลง
"เจ้าค่อย ๆ ย่องเข้ามาทำอะไร?"
ฟางปิงหลี่เหลือบมองเฉินลี่ แววตาเยือกเย็น
แต่ในดวงตาสวยกลับแฝงความคาดหมายไว้เล็กน้อย
เฉินลี่หัวเราะคิก ๆ เดินเข้าไปข้างหลังฟางปิงหลี่อย่างรวดเร็ว
"ภรรยาปิงหลี่ ได้ยินว่าตอนกลางวันเจ้าแย่งเด็กน้อยมาอุ้มหรือ?"
เฉินลี่โอบกอดเอวบางเฉียบจากด้านหลัง พ่นลมหายใจร้อน ๆ ใส่ใบหูของนาง
ร่างของฟางปิงหลี่สั่นเทิ้มเล็กน้อย หันหน้าหนี: "เหลวไหล ฉันแค่...แค่เห็นพวกนางเลี้ยงเด็กลำบาก ก็ช่วยอุ้มให้เท่านั้น ใครอยากอุ้มนักเล่า!"
"โอ้? จริงหรือ?"
เฉินลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ มือเริ่มไม่ซื่อตรง "ถ้าชอบขนาดนั้น พวกเราเองก็มีลูกกันสักคน ให้เจ้าได้อุ้มจนพอใจทุกวัน"
"ใครจะไปมีลูกกับเจ้า!"
ใบหน้างามของฟางปิงหลี่แดงก่ำ ร่างบางเริ่มบิดขยับโดยไม่รู้ตัว
ให้ตายเถอะ ฝีมือของชายคนนี้ ยิ่งเก่งกาจขึ้นทุกวันจริง ๆ
ตัวเองกลับต้านทานได้ไม่ถึงประเดี๋ยวเลย
ฟางปิงหลี่กัดฟันแน่น ไม่ยอมแพ้: "เกือบปีแล้ว เจ้าก็ยังทำให้ฉันท้องไม่ได้ซักที เจ้ายังกล้าพูดอีกหรือ?"
เฉินลี่มุมปากยกยิ้ม พูดเชิงเจ้าเล่ห์: "ข้าคิดดูแล้ว คงเป็นเพราะท่าทางไม่ถูกต้อง คืนนี้ลองเปลี่ยนท่าดูก็แล้วกัน"
พูดจบ เฉินลี่ก็อุ้มยอดหญิงผู้เคยแข็งแกร่งระดับขั้นเซียนจักรพรรดิคนนี้ขึ้น ก้าวยาว ๆ เดินไปยังเตียงนอน