ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ หลังความคลุ้มคลั่งหนึ่งวัน
ปัง!!
พลังอันแข็งแกร่งสายหนึ่ง ในที่สุดก็ระเบิดออกมาจากร่างของซุนจิ่วเวย กดทับเตียงนุ่มพังลงในพริบตา
เฉินลี่ที่เหนื่อยแทบหมดแรง เพิ่งจะล้มตัวลงนอนเตรียมพักผ่อน กลับถูกพลังนี้สั่นกระเด็น เกือบเอวเคล็ดไปแล้ว
ขณะนี้ ซุนจิ่วเวยนั่งขัดสมาธิ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ผิวขาวผ่องแดงเรื่อเปล่งประกายแสงวิญญาณ ราวกับถูกคลุมด้วยม่านเงินบางๆ
นี่คือสัญญาณของการเลื่อนขั้นร่างกายศักดิ์สิทธิ์
พลังของนางเพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ
ขั้นภวังค์จิตวิญญาณขั้นที่หนึ่ง... ขั้นภวังค์จิตวิญญาณขั้นที่สาม... ขั้นภวังค์จิตวิญญาณขั้นที่เจ็ด...
เพิ่มขึ้นจนถึงขั้นภวจิตปราณขั้นที่สาม พลังจึงค่อยๆ สงบลง
เฉินลี่อดสะท้านใจในใจไม่ได้
คุณพระช่วย!
กระโดดข้ามไปทั้งขั้นใหญ่เลยหรือ?
สิ่งนี้ของข้า... มันสุดยอดเกินไปแล้ว!
เมื่อพลังสงบสนิท ซุนจิ่วเวยลืมตาขึ้น ใบหน้าเผยความดีใจสุดขีด
รีบกระโดดโลดเต้นวิ่งไปโอบกอดเฉินลี่ ด้วยความตื่นเต้นสุดขีด
"ท่านสามี... ข้าก้าวเข้าสู่ขั้นภวจิตปราณแล้ว! และร่างกายกระบอกหยกศักดิ์สิทธิ์ของข้าก็เลื่อนขั้นเล็กน้อยแล้ว... ในที่สุดข้าก็ไม่ใช่คนอ่อนแอที่สุดในสี่พี่น้องอีกต่อไป!"
เฉินลี่โอบเอวบางของนางไว้ มุมปากยกขึ้น: "ยังไม่รีบขอบคุณท่านสามีอีกหรือ"