ยาผู้เป็นเซียนห้าเม็ด ถูกลุงทั้งสี่ของเฉินเซี่ยวเทียนแบ่งไปสี่เม็ด
หลังจากได้รับยาผู้เป็นเซียนแล้ว มุมปากของพวกเขาก็แทบจะฉีกถึงใบหู สองมือประคองยาเม็ดไว้อย่างทะนุถนอม ไม่อยากวาง
เฉินจ้านเทียนลูบหนวดเคราแล้วกล่าวว่า “อีกหนึ่งเม็ดที่เหลือ จะแบ่งให้ใครดี?”
เฉินป้าถวนหัวเราะ “ในตระกูลเฉิน ผู้ที่มีศักยภาพมีไม่น้อย ผู้ที่หลั่งเลือดเสียสละเพื่อตระกูลก็มีไม่น้อย”
“ในบรรดาคนเหล่านี้ ข้าเห็นว่าเฉินเที่ยซินดีที่สุด”
“ไม่สู้เอายาเม็ดนี้ให้เป็นรางวัลแก่เขา จะได้เสริมความสามัคคีของตระกูลอีกทางหนึ่ง”
เฉินจ้านเทียนกับคนอื่นๆ พยักหน้า ไม่มีข้อคัดค้าน
ไม่นาน ชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำ ใบหน้าซื่อๆ คนหนึ่ง ถูกพาเข้ามาในห้องโถงใหญ่
“เฉินเที่ยซินคำนับประมุขตระกูลและผู้อาวุโสทั้งหลาย!”
เฉินเที่ยซินคำนับอย่างนอบน้อม ท่าทางค่อนข้างเก้อเขิน
เขากำลังฝึกฝนอยู่ จู่ๆ ถูกพามาที่ห้องโถงใหญ่ ยังไม่ทันตั้งตัว
เฉินป้าถวนไม่พูดพล่าม ส่งยาผู้เป็นเซียนให้เขาทันที แล้วกล่าวเสียงทุ่ม
“เฉินเที่ยซิน นี่คือวาสนาอันยิ่งใหญ่ที่ท่านน้อยมอบให้เจ้า จงกลืนมันลงไป”
เฉินเที่ยซินไม่รู้ว่านี่คืออะไร แต่ด้วยความไว้วางใจในตระกูลอย่างสิ้นเชิง เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย รับยาเม็ดมาแล้วกลืนลงไปทั้งเม็ด
วินาทีที่ยาผู้เป็นเซียนเข้าสู่ท้อง ร่างกายของเฉินเที่ยซินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
พลังที่น่าสะพรึงกลัวเกินจะบรรยาย ระเบิดขึ้นภายในร่างกายของเขาทันที!
ราวกับเป็นการเปิดฟ้าผ่าดิน ชะล้างร่างกายของเขาอย่างบ้าคลั่ง!
“อ้า!”
เฉินเที่ยซินส่งเสียงร้องอย่างสบายใจ รู้สึกได้เพียงว่าร่างกายเต็มไปด้วยพลังอันแข็งแกร่ง