ที่หน้าประตูจวนตระกูลเฉิน สายลมโชยอ่อน ๆ พัดใบไม้สองสามใบปลิวไปตามพื้น
เฉินป้าถวนยืนอยู่บนขั้นบันไดหิน จ้องมองแผ่นหลังของเฉินลี่ที่ค่อย ๆ ห่างออกไป ไม่ขยับเขยื้อน
เขาขมวดคิ้ว ลูบคาง ราวกับจมอยู่ในห้วงความคิดลึก
ดวงตาคู่นั้นที่ปกติเต็มไปด้วยจิตสังหาร บัดนี้กลับเหม่อลอยราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง
เฉินจ้านเทียนเดินเข้ามา ด้วยความสงสัยจึงผลักเฉินป้าถวนเบา ๆ
"ป้าถวน เจ้ายืนเอ๋ออยู่ที่นี่ทำไม? ทำไมตาเหม่อลอยไปหมดเลย?"
เฉินป้าถวนกลับสู่สติ ดึงเฉินจ้านเทียนเข้ามาใกล้ แล้วลดเสียงลงพูด:
"พี่ใหญ่ เจ้ามาตรงนี้ ข้าจะถามเรื่องสำคัญกับเจ้าหน่อย"
"เจ้าว่า... ตระกูลเฉินของเรา ควรจะแซ่เฉินหรือไม่?"
เฉินจ้านเทียนฟังแล้วงงไปหมด ยื่นมือไปแตะหน้าผากของเฉินป้าถวน
"ไม่ได้เป็นไข้หนิ ทำไมเริ่มพูดเพ้อเจ้อแล้ว?"
"ไม่แซ่เฉินแล้วจะแซ่อะไร? หรือเจ้าอยากจะแซ่ตามเมียของเจ้า?"
แต่เฉินป้าถวนกลับสีหน้าจริงจัง ยกนิ้วขึ้นวิเคราะห์:
"พี่ใหญ่ เจ้าลองคิดดูให้ดีสิ!"
"สมบัติที่เสี่ยวลี่เอามาให้ ตามตำราโบราณบันทึกไว้ ล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าของราชวงศ์ต้า ซางในอดีต"
"แม้แต่วิชาฝ่ามือสายฟ้าสะเทือนฟ้า ข้าหาในตำราเจอแล้ว ก็เป็นวิชาประจำกายขององครักษ์ราชวงศ์ต้า ซาง"
"ตอนนี้ แม้แต่กระบี่สยบมังกร ซึ่งเป็นสมบัติของจักรพรรดิมนุษย์ก็ยังเอามาได้"
"บนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ได้อย่างไร? เบาะแสทุกอย่าง ทำให้ข้าสงสัยว่านี่คือแผนการที่จักรพรรดิมนุษย์แห่งราชวงศ์ต้า ซางทิ้งไว้!"