เวลาผ่านไปกว่าสองชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว จางจงฮว๋าก็มารับเวร
จางจงฮว๋าเหลือบมองนาฬิกาข้อมือแล้วถามว่า “ตั้งสองชั่วโมงกว่าแล้ว ทำไมคุณไม่ปลุกผมล่ะ”
หลินซ่านยิ้มตอบ “ผมยังไม่ง่วงครับ”
“ไม่ง่วงก็ต้องพัก พรุ่งนี้ยังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น รีบไปนอนเถอะ” จางจงฮว๋าเร่ง
“ได้ครับ งั้นผมไปนอนก่อน มีอะไรก็เรียกผมได้เลย” หลินซ่านตอบ
จางจงฮว๋าพยักหน้า “อืม รีบไปเถอะ”
……
หลินซ่านเลือกต้นไม้ต้นหนึ่งส่งเดช แล้วเอนหลังพิงลำต้นหลับตาลง พอลืมตาขึ้นอีกครั้งก็เป็นเวลาเช้าแล้ว แสงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณสาดจับขอบฟ้าจนแดงฉาน ดวงจันทร์กลมสีแดงดุจเลือดที่เห็นเมื่อคืนหายไปแล้ว
ดวงอาทิตย์ของต่างโลกคล้ายกับดวงอาทิตย์บนโลกมาก ทั้งร้อนแรงไม่ต่างกัน ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคงเป็นขนาดที่ใหญ่กว่าดวงอาทิตย์บนโลกอยู่สักหน่อย
เสียงของจางจงฮวาดังมาแต่ไกล
“มัวนอนกับพื้นแบบนี้ไม่ใช่ทางออก วันนี้ต้องทำเครื่องมือหินไว้ตัดต้นไม้แล้วสร้างกระท่อมไม้กัน น่าจะลองหาแร่โลหะในละแวกนี้ด้วย เครื่องมือหินทั้งไม่ทนและทำงานได้ช้า”
จินเทียนจ้งแทรกขึ้นว่า “เรื่องนี้ผมถนัด เมื่อก่อนผมทำงานสายนี้ พวกคุณไปหาแร่กันก่อน เดี๋ยวผมใช้ดินก่อเตาถลุง ถึงไม่มีแร่เหล็กก็ยังขัดหินทำเครื่องมือได้ อย่างน้อยเรื่องตัดต้นไม้ก็ไม่ใช่ปัญหา”
ทุกคนเริ่มลงมือทำงานกันอย่างคึกคักเพื่อเอาชีวิตรอด ด้วยความรู้ที่มี สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องยาก ขอแค่มีวัตถุดิบก็สร้างขึ้นมาได้ทั้งนั้น
“กร๊อบ!”
“โครม!”