บทที่ 30 เลือดเหลือน้อยครั้งแรก
ภายในกลุ่มอาคาร หมานชิงชิงนั่งอยู่บนขั้นบันได มือเท้าคาง พลางพูดกับพวกพ้องที่เดินวนไปมาอย่างไร้จุดหมายไม่หยุด
เธอตั้งตารอให้พวกมันตอบกลับ แต่ไม่มีใครตอบสนองเลย
หลี่อิ่นมองแผงคุณสมบัติของเธอพลางบีบคาง
“จิต 10?”
คุณสมบัติอื่น ๆ ของหมานชิงชิงอยู่ในระดับกลาง มีเพียงค่านี้ที่ดึงดูดความสนใจของหลี่อิ่นเป็นพิเศษ
เมื่อมองท่าทางของเธอ แววตาหลี่อิ่นก็ไหววูบ
“บอสแบบมีชีวิตจิตใจอีกตัวงั้นเหรอ?”
หลี่อิ่นนึกถึงบอสแบบมีชีวิตจิตใจตัวก่อน ปีศาจต้นไม้ชั้นยอด
ไม่รู้ทำไม ทุกครั้งที่ฆ่าบอสแบบนี้ เขามักรู้สึกแปลก ๆ เอ่อ จะพูดยังไงดี ราวกับกำลังทำเรื่องไม่ดีอยู่ยังไงอย่างนั้น
เขาส่ายหน้า
มิน่าก่อนหน้านี้ตอนเลื่อนขั้นถึงได้กำหนดเงื่อนไขให้เคลียร์ดันเจี้ยนลับจำนวนมากมายขนาดนั้น
ตอนนี้มองดูแล้ว ดันเจี้ยนลับก็เป็นแค่ดันเจี้ยนเล็ก ๆ ที่ด้อยกว่ามอนสเตอร์ป่าด้วยซ้ำ
เขามองความคืบหน้าการเคลียร์ดันเจี้ยนลับ ซึ่งอยู่ที่ 0/100%
“ฆ่ามอนสเตอร์เพื่อเพิ่มความคืบหน้า หรืออะไรทำนองนั้น?”
เขามองมอนสเตอร์ที่เดินวนไปมาทั่วบริเวณ
คงต้องฆ่ามอนสเตอร์นั่นแหละ
สายตาของเขากลับไปยังหมานชิงชิงที่ดูน่ารักอยู่บ้างบนขั้นบันได เจ้าตัวนี้ถึงจะมีชีวิตจิตใจ แต่ก็เหมือนปีศาจต้นไม้ รูปร่างหน้าตาแตกต่างจากมนุษย์มาก
โดยเฉพาะผิวสีขาวอมเขียวนั่น มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่มนุษย์!
ช่างเถอะ เริ่มฟาร์มเลย!
“ปีศาจร้าย!”
“รับดาบฟ้าผ่าของฉันไปซะ!”
ถึงยังไงก็เป็นบอส จะปล่อยไปไม่ได้
อีกอย่าง ถึงดันเจี้ยนลับจะห่วย แต่ถ้าเคลียร์ได้แล้วได้รางวัลล่ะ?
คิดได้ดังนั้น
หลี่อิ่นเผยสีหน้าเหี้ยมเกรียม ก่อนชักดาบออกมาอย่างเด็ดขาด!