บทที่ 13 สังหารหมีดำชั้นยอด
หน้าเนินดินเตี้ย ๆ ชายชราในชุดขาดรุ่งริ่ง ผอมแห้งจนหนังหุ้มกระดูก ขดตัวอยู่หน้าป้ายไม้ราวกับก้อนหิน
นี่เป็นเอ็นพีซีจริง ๆ! ไม่เหมือนเกมอื่นที่มีคำว่าหัวหน้าหมู่บ้านแสดงอยู่เหนือศีรษะ หรือไม่ก็แสดงชื่อจริง แต่ตัวนี้กลับมีเพียงสามตัวอักษรติดอยู่
เอ็นพีซี!
“……”
“เรียบง่ายและตรงไปตรงมาดี”
ในเกมมีผู้เล่นที่ใคร่รู้อยู่มาก ก่อนหน้านี้ก็มีผู้เล่นค้นพบเอ็นพีซีตัวนี้เช่นกัน
แต่ก่อนที่ผู้เล่นจะถึงเลเวล 10 เอ็นพีซีจะไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
ตอนหลี่อิ่นเข้าไปใกล้ ดวงตาขุ่นมัวของเอ็นพีซีก็ขยับเล็กน้อย ในแววตามีทั้งความหวาดกลัวและความโศกเศร้าอย่างแสนสาหัส แต่ที่มากกว่าคือความเฉื่อยชา
ใช้สกิลพินิจหนึ่งครั้ง หน้าต่างสถานะของเอ็นพีซีก็ปรากฏขึ้น
【เอ็นพีซี: เอ็นพีซี (ขาว)】
【เผ่ามนุษย์】
【ระดับ: 10】
【พลังชีวิต: 100】
【พละกำลัง: 1】
【ป้องกัน: 11】
【จิต: 1】
ชายชราในชุดขาดรุ่งริ่งลุกขึ้นยืน ราวกับถูกกระตุ้นให้เริ่มภารกิจ
“ผู้รอดชีวิต คุณมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างไร!”
“ที่นี่ไม่มีความหวังเหลือแล้ว รีบหนีไปก่อนที่หมอกจะปกคลุมที่นี่จนมิด ผู้รอดชีวิต!”
“ฉันยังเก็บวิธีเปิดใช้งานแผงม่านมนต์ขนส่งไว้ ต้องใช้วัสดุสี่ชิ้นจึงจะเปิดใช้งานได้”
“วัสดุทั้งสี่ชิ้นต้องได้มาจากการสังหารไก่ป่าชั้นยอด หมาป่าชั้นยอด ปีศาจต้นไม้ชั้นยอด และหมีดำชั้นยอด!”
“รีบไปเถอะ เวลาเหลือไม่มากแล้ว!”
“แข็งทื่อชะมัด”
“เกมสมจริงขนาดนี้แล้ว เอ็นพีซีช่วยทำตัวมีชีวิตชีวาหน่อยไม่ได้หรือไง?” เมื่อมองเอ็นพีซีที่ประกาศภารกิจเองโดยไม่สนใจใคร หลี่อิ่นก็อดพูดไม่ได้ว่าออกจะอึ้งอยู่บ้าง