บทที่ 24 อุปกรณ์น้ำเงิน!
ท่าทีของมนุษย์หินดูเหมือนจะตายตัว ความเสียหาย 1401 ทำให้ผิวหนังของมันแตกร้าวหลายจุด แต่มันยังคงจ้องเขม็งด้วยจิตสังหารท่วมฟ้า
“ฆ่า!!!”
พร้อมเสียงคำราม หลี่อิ่นเห็นว่าดาบหินในมือมันพลันเปล่งประกายขึ้นมา
“สกิลเหรอ?”
แสงสว่างเจิดจ้าโอบล้อมตัวดาบ ไม่จางหายไป
“ฟึ่บ!”
ปราณดาบสายหนึ่งที่ราวกับรวมความเชื่อมั่นทั้งหมดของมันไว้ ฟันแหวกอากาศเข้ามา!
นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่อิ่นได้เห็นกระบวนท่าที่เท่ขนาดนี้ เขายกดาบขึ้นรับ แล้วตัวเลขความเสียหายก็ลอยขึ้นเหนือหัว
-309!
ครั้งนี้มีเพียงเขาที่บาดเจ็บ ส่วนอีกฝ่ายไม่เสียพลังชี่แม้แต่น้อย
“โห ไม่เสียเลือดเลยด้วย”
“บ้าเอ๊ย สกิลใช้ดีขนาดนี้เลยเหรอ?”
หลี่อิ่นมองอย่างประหลาดใจเล็กน้อย
ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าไม่ว่าจะปะทะกันแบบไหน ทั้งสองฝ่ายก็ต้องเสียเลือดกันคนละนิดละหน่อย
แต่ดูจากตอนนี้แล้ว
สกิลก็มีของอยู่เหมือนกัน
ไม่เพียงดูน่าเกรงขาม แถมยังช่วยลดความเสียหายได้อีก
ระหว่างที่หลี่อิ่นกำลังครุ่นคิด มนุษย์หินก็ฟันดาบต่อเนื่อง แม้ทั้งร่างจะกลายเป็นหิน แต่หลี่อิ่นกลับรู้สึกราวกับเห็นคนผู้หนึ่งที่ดุจเทพมารเริงระบำ กำลังระบายพลังสุดท้ายของตัวเองออกมาอย่างบ้าคลั่ง
ปราณดาบดุดันรุนแรง
โชคดีที่แถบพลังชี่ของหลี่อิ่นหนาพอ ไม่อย่างนั้นคงต้านทานการโจมตีที่ดุดันขนาดนี้ไม่ไหว
“สกิลนี่มันสะใจขนาดนี้เลยเหรอ?”
เมื่อมองคนที่อยู่ตรงหน้าซึ่งดูเท่ระเบิด หลี่อิ่นก็อดอิจฉาไม่ได้
แต่ตอนนี้เขายังไม่รู้เลยว่าเกมนี้จะหาสกิลได้อย่างไร
“ไม่รู้ว่าบอสจะดรอปหนังสือสกิลหรือเปล่า” เขาคิด