......
ไร้ผู้คน นอกจากเสียงลมพัดผ่านหญ้ารกซ่าๆ ก็มีเพียงก้อนหนามตรงเท้านี่
หรือว่า นี่คือเสียงจากใจของเจ้าหนูเฮดจ์ฮ็อก?
ด้วยความสงสัย หลินเฟิงย่อตัวลง ใช้กิ่งไม้แหย่หลังของเฮดจ์ฮ็อกน้อยเบาๆ
[อย่าแตะต้องข้า!]
[มนุษย์ ข้าไม่ใช่อาหารอร่อยนะ! ข้าไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้ว ตัวเต็มไปด้วยโคลนและพยาธิ กินเข้าไปต้องท้องเสียแน่!]
หลินเฟิงขำ
ไม่ใช่หูแว่ว เขาฟังออกจริงๆ ว่าเฮดจ์ฮ็อกคิดอะไรอยู่
นี่คือพรสวรรค์ของเขาหรือไง?
ว่าไป ก็สนุกดีนะ
วางกิ่งไม้ลง หลินเฟิงนั่งยองๆ มองเจ้านักแสดงตัวจิ๋ว
เฮดจ์ฮ็อกน้อยหดตัวอยู่ในเกราะหนาม รออยู่นานไม่เห็นความเคลื่อนไหว อดไม่ได้ที่จะแอบเปิดช่องเล็กๆ
[ทำไมมนุษย์คนนี้ยังไม่ไปอีก?]
[แม่จ๋า กลับมาเร็ว ข้าหิวจะแย่ อยากกินหนอนเนื้ออวบๆ ขาวๆ นุ่มๆ เมื่อวาน...]
หนอนเนื้อ?
หลินเฟิงชำเลืองไปที่กองไม้ผุใต้กำแพง
ที่ตรงนั้นมืดและชื้น ต้องมีหนอนเนื้อเยอะแน่
ยังไงก็ว่างอยู่ หาหนอนให้เฮดจ์ฮ็อกน้อยสักสองตัวก็ไม่เลว
คิดแล้วทำ หลินเฟิงเดินไปที่ใต้กำแพง เตะไม้ผุๆ ที่ปิดอยู่ด้านบนออก
ในโคลน มีหนอนเนื้ออ้วนๆ หลายตัวเบียดกันยุกยิก
ในนั้นมีหนอนด้วงอยู่สองสามตัว ซึ่งก็คือตัวอ่อนของด้วงค่อมทอง ของพวกนี้เป็นศัตรูพืชผล
ถ้าเฮดจ์ฮ็อกน้อยกินได้ ก็เป็นเรื่องดี
หลินเฟิงไม่ได้รังเกียจ เอาใบหญ้าห่อหนอนเนื้อทั้งหมดในโคลน แล้วหักกิ่งไม้คีบหนอนเนื้อธรรมดาตัวหนึ่งมาวางไว้ตรงหน้าเฮดจ์ฮ็อกน้อย
หลินเฟิงก็ไม่ได้ไปไหน นั่งเงียบๆ
ดูเฮดจ์ฮ็อกน้อยกินอาหาร ก็น่าสนุกดี อย่างน้อยก็ดีกว่าตอนนั่งทำรายงานที่ออฟฟิศ
[อืม? กลิ่นอะไร?]
เหมือนได้กลิ่นเฉพาะตัวของหนอนเนื้อ เฮดจ์ฮ็อกน้อยที่ขดตัวแน่นกลับค่อยๆ คลายตัวออก ดวงตาเล็กเท่าเมล็ดถั่วเขียวจ้องเขม็งไปที่หนอนเนื้อตรงหน้า
[!!! หนอนเนื้อ!]
[เป็นหนอนเนื้อได้ไง? มนุษย์คนนี้รู้ได้ยังไงว่าข้าอยากกินหนอนเนื้อ?]
[ไม่สนแล้ว กินก่อน!]
ไม่สนใจอะไรแล้ว เฮดจ์ฮ็อกน้อยอ้าปากงับปลายหนอนเนื้อ แล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย
พลางกิน พลางโยกตัว มีความสุขมาก
[อร่อยมาก!]
[แต่ รสชาติของหนอนนี่ยังแตกต่างไปนิด ถ้ามีหนอนเหลืองเล็กแบบเมื่อก่อนก็ดี]
[เสียดาย หนอนเหลืองเล็กมีแต่แม่เท่านั้นที่รู้ว่าอยู่ที่ไหน]
กินหนอนเนื้อในปากไปด้วย เฮดจ์ฮ็อกน้อยคิดถึงความหอมของหนอนเนื้อที่แม่เคยหาให้มาก่อน
หนอนเหลืองเล็ก?
หลินเฟิงมองไปที่หนอนด้วงหัวเหลืองเล็กๆ ในใบหญ้า
ใช่เจ้านี่หรือเปล่า?
เพื่อยืนยันความคิด หลินเฟิงคีบหนอนด้วงสองตัวในใบหญ้าออกมาวางตรงหน้าเฮดจ์ฮ็อกน้อย
เฮดจ์ฮ็อกน้อยที่เพิ่งกลืนหนอนเนื้อลงท้อง เบิกตากว้างทันที
ในดวงตาเล็กๆ เผยความตกตะลึงอย่างใหญ่หลวง
[!!!]
[สวรรค์! หนอนเหลืองเล็กจริงๆ!]
[มนุษย์คนนี้จับหนอนเหลืองเล็กได้ยังไง แล้วทำไมเขาถึงเอามาใส่ปากข้า?]
[สวรรค์! มันเกิดอะไรขึ้น?]
[หิวอยากได้หนอนเนื้อ หนอนเนื้อก็มาอยู่ตรงหน้า อยากได้หนอนเหลืองเล็ก หนอนเหลืองเล็กก็มาอยู่ตรงหน้า]
[นี่มันมีความสุขเกินไปแล้ว!]
เฮดจ์ฮ็อกน้อยแทบจะมึนงงกับความประหลาดใจนี้
มันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่มันรู้ว่า มนุษย์คนนี้ เหมือนเข้าใจมันเป็นพิเศษ!
"กินซะ"
หลินเฟิงแหย่เฮดจ์ฮ็อกน้อย ให้มันกินต่อ
ก็แค่หนอนด้วงสองตัว ในลานบ้านเขาอื่นอาจไม่มี แต่ศัตรูพืชสารพัดพวกนี้มีเพียบ!
ไม่กลัวเฮดจ์ฮ็อกน้อยไม่กิน กลัวแต่มันจะกินไม่ไหว
[งั้นเฮดจ์ฮ็อกข้า ก็จัดเลย!]
เสียงเด็กๆ ดังก้องในหัวหลินเฟิงต่อ
เฮดจ์ฮ็อกน้อยที่รอไม่ไหวอ้าปากเล็กๆ งับหนอนด้วงเข้าปาก เคี้ยวพลางแสดงสีหน้าพึงพอใจ
หลินเฟิงที่นั่งยองดูอยู่ข้างๆ ก็ยิ้มพอใจ
กลับบ้านนอกเป็นทางเลือกที่ดีจริงๆ
เรื่องอื่นไม่ว่า แค่ให้อาหารเฮดจ์ฮ็อกน้อย มองเจ้าตัวเล็กส่งเสียงถอนใจพึงพอใจ เขาก็มีความสุขมาก
กลับมาอยู่หมู่บ้านคนเดียว แล้วเช่าที่นา 200 หมู่ ถ้าไม่มีเพื่อน ก็เหงาแย่
เลี้ยงเฮดจ์ฮ็อกน้อยสักตัว ก็ไม่เลวนะ
"จิ๊ จิ๊ จิ โอ"
[หยุด!]
น้ำเสียงของแม่สาวที่โตกว่า พลันระเบิดขึ้นในสมองของหลินเฟิง
จากนั้น เฮดจ์ฮ็อกโตเต็มวัยตัวใหญ่ขึ้นหนึ่งรอบก็พุ่งเข้ามาอย่างร้อนรน
[แย่แล้ว แย่แล้ว ข้าไปแค่แป๊บเดียว ลูกสาวโง่ของข้าก็กินอะไรไม่เลือกแล้วเหรอ!]
[แล้วก็ แล้วก็ ยังมีมนุษย์อีก...]
แม่เฮดจ์ฮ็อกตรงเข้ามาหาเฮดจ์ฮ็อกน้อย พลางดึงมันไม่ให้กิน แล้วมองหลินเฟิง ขนหนามตั้งชัน ส่งเสียงขู่ข่มขู่
[มนุษย์ ออกไป!]
[อย่าบังคับให้ฉันใช้ไม้ตายกงล้อเพลิงทะลวงฟ้า!]
เห็นแม่เฮดจ์ฮ็อกปรากฏตัว หลินเฟิงยิ้มน้อยๆ
นี่คือแม่ในเสียงจากใจของเฮดจ์ฮ็อกน้อยสินะ ไม่รู้ว่ามันชอบกินหนอนด้วงไหม?
คิดไป สายตาหลินเฟิงมองไปไกลๆ ถ้าจำไม่ผิด ตรงนั้นน่าจะยังมีอีกสองสามตัว
ด้วยไมตรี หลินเฟิงไปที่ใต้กำแพง คุ้ยต่อ
เห็นหลินเฟิงไม่ใส่ใจตน อีกทั้งยังหันหลังให้ แม่เฮดจ์ฮ็อกโกรธมาก
"จิ๊ จิ๊ จิ โอ"
[มนุษย์ ข้าสู้กับเจ้าถึงตาย!]
แม่เฮดจ์ฮ็อกที่เดือดดาลเกร็งกล้ามเนื้อ เตรียมเข้าโจมตี
แต่จังหวะต่อมา มันก็ถูกเฮดจ์ฮ็อกน้อยรั้งไว้
"จิ๊ จิ๊ จิ โอ"
[แม่จ๋า มนุษย์คนนี้เป็นคนดีนะ...]
[เขาไม่ได้ทำร้ายข้า แถมยังเอาหนอนเหลืองเล็กให้ข้ากิน]
แม่เฮดจ์ฮ็อกหยุดชะงัก
ทำหน้างงมองลูกสาว
[ข้าไปแค่พักเดียว ลูกสาวกลับช่วยมนุษย์พูดแล้ว?]
[แล้วหนอนเหลืองเล็กล่ะ?]
[มนุษย์คนนี้ถ้าหาหนอนเหลืองเล็กได้ ข้าจะใช้นามสกุลเดียวกับเขา!]
เสียงจากใจของแม่เฮดจ์ฮ็อกเพิ่งดังขึ้น
หลินเฟิงก็กลับมาพร้อมหนอนด้วงแล้ว
พร้อมกันนั้น เขาก็ได้ยินเสียงจากใจของแม่เฮดจ์ฮ็อก
ยิ้มออกมา หลินเฟิงคีบหนอนด้วงในใบหญ้าวางตรงหน้าแม่เฮดจ์ฮ็อก
"เจ้าหนูเฮดจ์ฮ็อก ดูสิว่านี่อะไร?"