“จงนำหุ่นไม้ถงไปวางไว้ในจวนเหรินอัน ตรงจุดที่คนในบ้านจะพบเห็นในวันรุ่งขึ้นอย่างแน่นอน”
“จากนั้นหาสถานที่ลับตาคน คุ้มครองคนในจวนแห่งนั้นเอาไว้”
“เหรินอันรู้ว่ามีเรื่องกู่เกิดขึ้นในจวน ทั้งยังมีคนหายตัวไป เขาย่อมคิดว่าคนผู้นั้นไปแจ้งความลับ ท่านว่าเขาจะทำอย่างไรหรือ?”
“เหรินอันมีทางเลือกอยู่เพียงสองทาง” สือเต๋อค่อย ๆ ยกมือขึ้น ชูสองนิ้ว
“ทางแรก ทำลายหุ่นไม้แล้วแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในจวนมีคนหายไป อีกทั้งคนผู้นั้นก็อาจเป็นผู้ที่นำหุ่นไม้ไปวาง หากเขาทำเช่นนี้ ก็ต้องกังวลว่าจะมีคนเปิดโปงเรื่องนี้ ถึงเวลานั้น นอกจากรู้เห็นแต่ไม่รายงานแล้ว ยังทำลายหลักฐานเรื่องกู่โดยพลการ โทษย่อมหนักขึ้นอีกขั้น ถูกประหารทั้งตระกูล!”
“ทางที่สอง รายงานเรื่องนี้ด้วยตนเอง แล้วเดิมพันกับความไว้วางใจของฝ่าบาท แต่ความไว้วางใจของฝ่าบาทนั้น...”
สือเต๋อไม่รู้จะกล่าวอย่างไร
จะเอาสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงมาเป็นเดิมพันได้อย่างไร
จักรพรรดิแซ่หลิวขึ้นชื่อเรื่องโหดเหี้ยมไร้ไมตรี
ส่วนฝ่าบาทองค์ปัจจุบันยิ่งเป็นเลิศในเรื่องนี้ พลิกพระพักตร์ไม่เห็นใจคนได้ถึงขั้นที่ไม่เคยมีมาก่อน
นับแต่ฝ่าบาทองค์ปัจจุบันขึ้นครองราชย์ มีอัครมหาเสนาบดีมาแล้วทั้งสิ้น 12 คน
โต้วอิง ถูกประหารเพราะคดีเจ้าก้วนฟู
เถียนเฝิน หลังสิ้นชีวิต บุตรชายเถียนเถียนก็ถูกลงโทษ
หลี่ไฉมีความผิด จึงฆ่าตัวตายในคุก
จวงชิงไจ๋ถูกคุมขังแล้วฆ่าตัวตาย
จ้าวโจวถูกคุมขังแล้วฆ่าตัวตาย
กงซุนเฮ่อคร่ำครวญร่ำไห้เมื่อถูกแต่งตั้งเป็นอัครมหาเสนาบดี ไม่อยากรับตำแหน่ง เพราะรู้ดีว่าตำแหน่งนี้ไม่ใช่เรื่องดี
แต่ฝ่าบาทกลับยืนกรานให้เขารับตำแหน่ง สุดท้ายจุดจบของเขาก็เลวร้ายที่สุด ถูกประหารทั้งตระกูล
อัครมหาเสนาบดีถึงครึ่งหนึ่งล้วนมีจุดจบไม่ดี
ลองดูอาเจียวในอดีต นางเป็นผู้ช่วยหลิวเช่อขึ้นครองบัลลังก์ แล้วได้รับสิ่งใดตอบแทนเล่า?
คนเหล่านี้ล้วนมีจุดจบเช่นนี้
แล้วเหรินอันอย่างเจ้าจะนับเป็นอะไรได้?
ฝ่าบาทยามนี้ยังจำเป็นต้องสนใจหรือว่าเจ้าถูกใส่ความหรือไม่?
เพราะคดีกู่ หลายปีมานี้ฮ่องเต้ทรงให้เจียงชงสังหารผู้คนไปนับหมื่น แม้แต่พระธิดาที่ประสูติจากฮองเฮาก็ยังถูกสังหารไปถึงสองพระองค์
จะละเว้นเจ้าอย่างนั้นหรือ
เจ้าคู่ควรหรือ?
เพียงนึกถึงสิ่งที่ฮ่องเต้องค์เก่าทรงกระทำ สือเต๋อก็อดสะท้านไปทั้งกายไม่ได้
“บารมีของฝ่าบาทแผ่ไพศาลยิ่ง เหรินอันไม่มีทางกล้าเลือกทางที่สอง เขาจึงเหลือเพียงทางแรก แสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นไปก่อน”
“แล้วเจ้าคิดว่าเขาจะนึกว่าใครเป็นคนทำ?” หลิวอวี่ถามต่อ
“ย่อมเป็นเจียงชง!
เหรินอันเป็นอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาของโหวเลี่ยฉางผิง บัดนี้เจียงชงกับหลิวชวีหลี่กำลังเล็งคมดาบไปยังคนรอบกายองค์รัชทายาท เหรินอันย่อมคิดว่าตนกลายเป็นเป้าหมายรายต่อไปของเจียงชงกับหลิวชวีหลี่
หากองค์รัชทายาทยกกำลังสังหารขุนนางชั่ว เขาก็มีแต่ต้องยืนอยู่ฝ่ายพระองค์”
“หึ ๆ...”
หลิวอวี่ยิ้ม
เหรินอันเอ๋ย เหรินอัน
ในประวัติศาสตร์เจ้านั่งดูผลแพ้ชนะอยู่ข้างสนาม มิใช่เพราะคิดว่าไม่ว่าฝ่ายใดชนะก็จะไม่สังหารเจ้าอย่างนั้นหรือ?
บัดนี้มีดเล่มหนึ่งแขวนอยู่เหนือคอเจ้าแล้ว
ถึงตอนนั้นมาดูกันว่าเจ้ายังกล้านั่งดูผลแพ้ชนะอยู่หรือไม่
“แผนนี้ช่างแยบยลนัก แต่กระหม่อมมีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจ” สือเต๋อพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนถามต่อ “เหตุใดต้องเป็นอีกเจ็ดวัน?”
“จะให้เหรินอันมีเวลาตั้งตัวมากเกินไปไม่ได้ แต่ก็ไม่ควรทำให้เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะรู้เรื่องในบ้าน”
หลิวอวี่คลายมือจากทั้งสองคน ตั้งใจแสร้งเป็นผู้หยั่งรู้ฟ้าดิน เพื่อให้ทั้งสองเชื่อใจตนยิ่งขึ้นยามก่อการ จึงกล่าวว่า “วันนี้ข้าฝันถึงสุสานของปฐมจักรพรรดิ แล้วมีชายชราผมขาวมาบอกข้าว่า อีกสิบวันเจียงชงจะลงมือ เวลาที่เหลือของพวกเรามีไม่มากแล้ว”
“องค์รัชทายาท ความฝันเชื่อถือไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!”
“ถึงเวลานั้นก็จะรู้เองว่าควรเชื่อหรือไม่” หลิวอวี่ยิ้มอย่างลึกลับ ยกมือส่งสัญญาณให้สือเต๋อไม่ต้องกล่าวต่อ แล้วหันสายตาไปทางจางกวง
“เรื่องนี้ทำได้หรือไม่? ต้องการทรัพยากรสิ่งใดก็จงบอกมา”
“ข้าน้อยจะจัดการเรื่องนี้ให้สำเร็จแน่นอน!” จางกวงคุกเข่ารับคำสั่ง “เรื่องนี้สำคัญยิ่ง อาจต้องใช้เงินสองหมื่นอีแปะ จึงจะทำให้คนผู้นั้นยอมเอาชีวิตเข้าแลก!”
เงินสองหมื่นอีแปะ แทบจะเท่ากับเงินสดทั้งหมดที่ทหารสามัญคนหนึ่งหาได้ตลอด 20 ปี
เพียงพอจะแลกกับชีวิตแล้ว
แต่เรื่องนี้สำคัญยิ่งนัก
หลิวอวี่โบกมือครั้งใหญ่
“สองหมื่นน้อยเกินไป ข้าจะให้เจ้าแสนอีแปะ!”
กล่าวจบ เขาก็คว้าแขนจางกวงไว้อีกครั้ง “เรื่องนี้สำคัญยิ่ง ต้องทำให้รัดกุมไร้ข้อผิดพลาด!”
“องค์รัชทายาทโปรดวางพระทัย ข้าน้อยทำสำเร็จแน่ หากเกิดข้อผิดพลาด ข้าน้อยจะนำศีรษะมารับโทษ!”
“ท่านอาจารย์ ข้ายังมีเรื่องหนึ่ง” หลิวอวี่กล่าวต่อ “จัดเตาเล่นแร่แปรธาตุให้ข้าสักเตา แล้วซื้อเซียวสือกับหลิวหวงมา”
ในยุคนี้มีทั้งกำมะถันและดินประสิวแล้ว เรียกกันว่าหลิวหวงกับเซียวสือ
ทั้งสองอย่างล้วนเป็นสมุนไพร
ส่วนถ่านไม้ ในสวนป๋อวั่งมีอยู่มากมาย ไม่จำเป็นต้องไปซื้อโดยเฉพาะ
เหตุผลที่ต้องการของทั้งสามอย่างนั้นหรือ
ง่ายมาก หลิวอวี่อยากทำดินปืน!
ถึงจะมีไม่มากก็ไม่เป็นไร
อย่างไรเสีย คนในยุคนี้ยังไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน
ทั้งยังชอบเชื่อเรื่องภูตผีปีศาจอีกด้วย
หากหาโอกาสเหมาะ ๆ ได้ ต่อให้มีไม่มากก็สร้างผลลัพธ์อันน่าทึ่งได้
แค่ทำให้อีกฝ่ายตกใจก็พอแล้ว
ช่วยไม่ได้ สถานการณ์ของข้าอันตรายเกินไป ต่อให้ทัพเหนืออยู่ฝ่ายข้า ก็ยังเป็นรองอยู่ดี
จำต้องใช้กลยุทธ์พิสดาร!
ให้ชาวฮั่นในยุคนี้ได้ตื่นตะลึงกับเทคโนโลยีสักหน่อย
“องค์รัชทายาทจะหลอมโอสถหรือพ่ะย่ะค่ะ?” สือเต๋อถาม
“ย่อมเป็นเช่นนั้น ฝ่าบาททรงแสวงหาหนทางเซียน ข้าเป็นโอรส ย่อมต้องกตัญญูจนฟ้าดินประจักษ์ หลอมโอสถถวายเสด็จพ่อ เพื่อช่วยให้พระองค์มีพระชนมายุยืนยาว”
หลิวอวี่กล่าวอย่างสง่าผ่าเผย
ทว่าในใจกลับหัวเราะเย็นชา
เสด็จพ่อที่รักของฉัน!
รอดูเถอะ ฉันจะมอบเซอร์ไพรส์ชิ้นใหญ่ให้คุณแน่นอน!
“พ่ะย่ะค่ะ เช่นนั้นกระหม่อมขอทูลลา” สือเต๋อไม่สงสัยแม้แต่น้อย คิดเพียงว่าหลิวอวี่กำลังเข้าหาหลิวเช่อเพื่อทำให้อีกฝ่ายตายใจ จึงรับคำสั่งแล้วออกไปจัดการ
“ข้าน้อยขอลา”
……
วันถัดมา
เหลืออีกเก้าวันก่อนหายนะคดีแม่มดกู่จะปะทุขึ้นอย่างเต็มรูปแบบ!
ภายในสวนป๋อวั่ง
กำมะถันและดินประสิวทั่วทั้งนครฉางอันถูกแขกของหลิวอวี่ซื้อมาไว้ที่นี่จนหมด
หลิวอวี่สวมชุดนักพรต คอยสั่งการขันทีและนางกำนัลหลายสิบคนที่คุ้นเคยที่สุด
“ทำตามที่ข้าบอกทีละขั้น ห้ามผิดพลาดเด็ดขาด หากทำพลาดจนข้าปรุงโอสถถวายเสด็จพ่อเพื่อขออายุยืนยาวล่าช้า พวกเจ้ารู้ดีว่าจะมีผลเช่นไร!”
“พ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท!”
“เอาละ ตั้งใจฟังให้ดี ก่อนอื่นโขลกเซียวสือให้ละเอียด แล้วใส่ลงในไห”
ดินประสิวในยุคนี้ใช้เป็นยา
แต่หลิวอวี่ต้องการดินประสิวสำหรับทำดินปืน ซึ่งต้องมีความบริสุทธิ์เกิน 75% ยิ่งสูงยิ่งดี
ดินประสิวที่ซื้อมาเหล่านั้นจึงยังไม่เพียงพอ
จำต้องทำให้บริสุทธิ์เสียก่อน
โชคดีที่ชาติก่อนหลิวอวี่ชอบลงมือทำสิ่งต่าง ๆ ด้วยตนเอง ของพวกนี้เขาเคยศึกษาด้วยตัวเองจริง ๆ ทั้งยังเคยทดลองปฏิบัติด้วย
โพแทสเซียมไนเตรตละลายน้ำได้ง่าย เติมน้ำแล้วคนให้เข้ากัน ตักน้ำใสส่วนบนออก ทำซ้ำหลายครั้ง จากนั้นกรองแล้วเคี่ยวให้เข้มข้น
โพแทสเซียมไนเตรตละลายในน้ำร้อนได้มาก แต่ละลายในน้ำเย็นได้น้อย
เมื่อน้ำดินประสิวร้อนเย็นลง ก็จะตกผลึกออกมาจำนวนมาก
“องค์รัชทายาท มีผลึกออกมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทั้งยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ”
อืม เอาพวกมันออกมาให้หมด!
ส่วนการทำกำมะถันให้บริสุทธิ์ซับซ้อนกว่าดินประสิวเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ยุ่งยากนัก เพียงบด หลอมแยก แล้วกรอง
ที่จริงยังมีวิธีที่ละเอียดกว่านั้น เรียกว่าการทำให้บริสุทธิ์ด้วยการระเหิด
แต่ขั้นตอนยุ่งยากเกินไป หลิวอวี่จึงล้มเลิก
อย่างมากก็แค่ฤทธิ์อ่อนลงหน่อย ไม่เป็นปัญหา
……
ขณะที่หลิวอวี่มุ่งทำวัตถุดิบให้บริสุทธิ์เพื่อเตรียมผลิตดินปืน ข่าวว่าองค์รัชทายาทกำลังขอพรจากเซียนและหลอมโอสถถวายพระบิดาที่สวนป๋อวั่ง ก็แพร่ไปทั่วราชสำนักฉางอันในวันรุ่งขึ้น
“องค์รัชทายาทคิดจะทำสิ่งใด?”
เจียงชง ผู้ตรวจการพิเศษ ได้รับข่าวนี้ในจวนของตน
หลังโบกมือไล่บ่าวรับใช้ให้ออกไป ใบหน้าอำมหิตของเขาก็เผยรอยยิ้มเย็นเยียบ
“องค์รัชทายาท คิดจะใช้วิธีนี้เพื่อให้ฝ่าบาทกลับมาโปรดปรานอีกหรือ?
ก่อนหน้านี้มัวทำอะไรอยู่?
สายไปแล้ว!
ทุกอย่างกำลังจะจบลง!”
เจียงชงอดภาคภูมิใจอยู่ในใจไม่ได้
นับแต่เขาทำให้รัชทายาทขุ่นเคือง เขาก็เข้าใจชัดเจนอยู่เรื่องหนึ่งว่า จำต้องโค่นล้มองค์รัชทายาทให้ได้
ฝ่าบาทมีพระชนมายุ 66 พรรษาแล้ว
นับว่าอายุมากเพียงใด?
นับแต่ราชวงศ์ฮั่นสถาปนาขึ้นมา ยังไม่เคยมีฮ่องเต้พระองค์ใดมีพระชนมายุยืนถึงเพียงนี้
แม้ย้อนนับตั้งแต่ยุครณรัฐ ตลอดหลายร้อยปีของเจ็ดแคว้น มีอ๋องมากมายรวมกัน ก็มีเพียงฉินเจาเซียงอ๋อง เว่ยฮุ่ยอ๋อง และฉู่ฮุ่ยอ๋องเท่านั้นที่มีพระชนมายุเกินวัยนี้อย่างชัดเจน
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าฝ่าบาทองค์ปัจจุบันจะสวรรคตเมื่อใด
ถึงเวลานั้น หากองค์รัชทายาทขึ้นครองราชย์อย่างราบรื่น เขาและครอบครัวย่อมต้องตายแน่
ดังนั้น ตั้งแต่ครั้งนั้นเขาก็เริ่มวางแผน
เริ่มจากเหล่าสนมที่ฝ่าบาททรงหมางเมิน แล้วขุดคุ้ยอย่างบ้าคลั่ง ใช้คดีแม่มดกู่จับคนและสังหารคน!
ค่อย ๆ รุกเข้าใกล้ใจกลาง บัดนี้ขุดค้นตำหนักเจียวฝางของฮองเฮาไปแล้ว ขั้นต่อไปก็คือตำหนักองค์รัชทายาท!
“องค์รัชทายาท เราจะต้องขุดพบหุ่นไม้ถงกับหลักฐานกบฏในตำหนักของพระองค์แน่ เพื่อรักษาชีวิตของข้า ขอเชิญพระองค์ไปรับตำแหน่งอ๋องเสียเถิด”
เจียงชงรู้สึกราวกับได้เห็นวันที่ตนโค่นล้มองค์รัชทายาทสำเร็จแล้ว
ถึงกับอดไม่ได้ที่จะครุ่นคิดว่า หลังองค์รัชทายาทถูกลดฐานะเป็นอ๋องแล้ว เขาควรใช้ข้อหาใดกำจัดเสี้ยนหนามสำคัญผู้นี้ให้สิ้นซาก