ร้านกาแฟ
ตอนซูหว่านเหอเข้าไป อีกฝ่ายก็มาถึงแล้ว
เสื้อคลุมสีดำพาดอยู่บนเก้าอี้ข้างตัว ตรงหน้ามีเอกสารกางอยู่ ส่วนข้างมือมีอเมริกาโนที่ดื่มไปแล้วครึ่งแก้ว
“นั่งสิ” เขายกมือขึ้นเล็กน้อย ไม่มีคำพูดทักทายให้เสียเวลา
ซูหว่านเหอถอนหายใจโล่งอก ยังดี ยังดี เป็นคนปกติ
ยังพอมีหวัง
มาตรฐานขั้นต่ำของเธอตอนนี้ลดต่ำลงถึงขั้นนี้แล้ว
เธอวางกระเป๋าลงแล้วนั่งฝั่งตรงข้าม
“ผมชื่อเฮ่อเหวิน อยู่ฝ่ายดูแลศิลปินของเฟิงฉี่บันเทิง” เขาพูดค่อนข้างเร็ว ดูเหมือนไม่อยากเสียเวลาไปกับการแนะนำตัว
“ผมดูรายการของคุณแล้ว เพลงก็ฟังแล้วด้วย ฝีมือการร้องดีมาก การแสดงบนเวทีก็ดี พลังถ่ายทอดอารมณ์ยอดเยี่ยม โดยเฉพาะความสามารถในการแต่งเพลงของคุณ เพราะงั้นผมถึงอยากเซ็นสัญญากับคุณ”
ซูหว่านเหอพยักหน้า ไม่ได้ตื่นเต้นหรือรู้สึกภาคภูมิใจ
เธอรู้จักเฮ่อเหวินอยู่บ้าง
เขาเป็นผู้จัดการศิลปินของเฟิงฉี่บันเทิง ผู้จัดการระดับท็อปที่มีชื่อเสียงมาก
เฟิงฉี่บันเทิงแตกต่างจากบริษัทอื่นอยู่ไม่น้อย ผู้จัดการทั่วไปไม่มีศิลปินในสังกัด มีหน้าที่ดูแลการบริหารบริษัทเท่านั้น ส่วนผู้จัดการศิลปินแบ่งออกเป็นห้าระดับ
เฮ่อเหวินเป็นผู้จัดการมือทองระดับสูงสุด ตอนนี้มีศิลปินในความดูแลเพียงคนเดียว
เทพบุตรแถวหน้าของวงการบันเทิง เจียงเวิ่นเหย่
เขาเริ่มต้นจากการเป็นนายแบบ มีใบหน้าหล่อระดับท็อป หลังเซ็นสัญญากับเฟิงฉี่บันเทิงก็หันไปเอาดีด้านนักร้อง อัลบั้มเพลง “ถามก็ไม่รู้” ทำให้เขากลายเป็นนักร้องแถวหน้าของวงการเพลง จากนั้นก็ข้ามไปวงการโทรทัศน์และกลายเป็นนักแสดง ตอนนั้นชาวเน็ตถกเถียงกันสนั่น ต่างคิดว่าในที่สุดดาวเด่นแห่งยุคก็ต้องร่วงจากแท่น